Om over na te denken

Garvin Pouw weet zijn lezers opnieuw te boeien met Prinsessen van het oosten, het vierde deel in De kronieken van Azeria. De auteur laat nogmaals geen detail van het landschap ongemoeid, en daarbij komt een melancholische sfeer vrij. De spanning wordt gestaag opgebouwd, ook wanneer er een stukje achtergrond geschiedenis wordt vrijgegeven. De karakters hebben wederom een duidelijk, al dan niet strategisch doel. Dit alles wordt sterke laten zien, waarbij de emoties krachtig naar buiten sijpelen. De personages maken nog altijd die ongekende groei door, die in de vorige boeken al even aan de orde kwamen. Heel mooi om te zien ook hoe beschermend Shutai naar Aresta is, nu ze meer van elkaar zijn geworden.  Lezers die al zo ver in de reeks zijn gekomen, weten inmiddels dat het een komen en gaan van bijrollen van bijzondere karakters is. Deze keer stuiteren Shutai, Aresta en Nikara dan ook op een gezelschap dat net als hen op doorreis is, terwijl Vohan en Vantraxis op hun beurt zo hun eigen excentriekelingen tegenkomen, en tussen neus en lippen weer eens meekrijgen, dat al die magie wel degelijk stevig geprijsd is.
Het is een verhaallijn waarin angsten, twijfel aan jezelf, en dapperheid een uitgesproken randje heeft. Het maken van lastige keuzes komen ook veelvuldig aan bod. Het verhaal is doorspekt met verborgen boodschappen, waarin Pouw zijn lezers trakteert op een ruime zelfreflectie. Uiteindelijk laat hij de lezers nog even in de waan door zijn karakters op een nijpend moment achter te laten. Door de rijke omschrijvingen van de wereld, doet het verhaal tevens denken aan de boeken van Tolkien. Al lezende kan het op sommige momenten als pittig worden ervaren, maar eenmaal bladzijden verder, dan heeft de lezer ook wat om over na te denken.