Macabere beeldvorming

Dominique De Bruyne weet feilloos tussen de verschillende perspectieven af te wisselen in Slaapmutsje, zonder dat het onsamenhangend wordt. Het is al snel duidelijk dat het boek onderdeel van een serie is, gezien er gerefereerd wordt naar eerdere gebeurtenissen. Ondanks dat lijkt het erop dat het verhaal prima los te lezen valt. De vele personages die de revue passeren, hebben een eigen, goed uitgewerkt achtergrondverhaal. Naast de vertellende perspectieven vanuit de rechercheurs, zijn er ook delen vanuit de daders en de slachtoffers laten zien, iets dat de verhaallijn een sterk, psychologisch randje geeft. Echter, na een handvol perspectieven vanuit de slachtoffers, krijgt de lezer wel het verstikkende gevoel van overkill. En dat is niet omdat het om macabere beeldvorming gaat. In een vroeg stadium wordt namelijk al duidelijk, dat het om een duivels duo gaat. Daarnaast hebben de rechercheurs eigenlijk allang door wie de daders zijn. Uiteindelijk na enige rekking, worden de daders van de ene zaak opgepakt, zodat men nu weer verder kan met de andere zaak in kwestie, de zaak waar rechercheur Mijanou sterk bij betrokken is. In feite draait het dus om twee zaken.
Op zich houdt De Bruyne haar lezers aan het verhaal gekluisterd, want lezers willen onverhoopt weten hoe het afloopt. Hoewel bepaalde dingen gerust wat korter hadden gemogen, de extra slachtofferperspectieven waren misschien niet helemaal nodig in de eerste zaak bijvoorbeeld, werd het verhaal toch intrigerend en spannend genoeg bevonden. Misschien is het ook beter dat de lezer zich eerst aan de vorige delen in de serie waagt. Zonder de extra informatie uit de vorige delen zal de lezer toch deels in het duister tasten. Al met al is het niet een verkeerd verhaal. Indien men de vorige delen nog niet hebt gelezen, is het wel eentje waarbij je maar beter de aandacht bij kunt houden.