Gaat met de lezer aan de haal

In het debuut van Carole Johnstone zit al meteen een stevige, psychische diepgang. De personages van Spiegeltweeling staan daardoor als een huis. De fantasie van hoofdpersonage Cat gaat nog weleens aan de haal met de lezer. Cat is de helft van een tweeling, en is het ouderlijk huis ontvlucht. Zodra ze hoort dat El, haar zus, wordt vermist, besluit ze haar trauma’s en herinneringen aan Spiegelland onder ogen te zien.
Doordat heden, verleden en herinneringen in de vorm van fantasie zijn gegoten, leest met name het eerste deel van het boek nogal traag. Lezers worden zo gedwongen de aandacht er ten alle tijden bij te houden, want sublieme details kunnen makkelijk worden gemist. Te snel willen lezen is er dus niet bij. Er gebeurt heel weinig, en tegelijkertijd ook heel veel. Het verhaal doet sinister aan, en ondanks dat de traagheid ook een deel van de spanning wegneemt, is er sprake van een bepaalde sfeer, waardoor lezers toch willen weten waar de schrijfster met al deze vibes naartoe wil. Het tweede deel leest daarentegen wat makkelijker weg. Daarin komen nieuwe details aan het licht, en wordt er subtiel naar een mysterieuze wending gewerkt, waardoor nieuwe vragen de pan uitrijzen. Een knipoog naar Stephen King laat zien waar de auteur haar inspiratie vandaan heeft gehaald. Wanneer je denkt dat je het meeste van het verhaal al wel hebt gehad, laat Johnstone een tweede wending snoeihard volgen. Dit kan uiteraard opnieuw voor enige verwarring zorgen. Het is daardoor niet een verhaal dat voor iedereen is weggelegd. Van de schrijfstijl moet je houden, en je moet tegen het heen en weer gedraai in de tijdlijn kunnen. Het is zeker een geraffineerde verhaallijn, met een uitgekookt einde, en boeiend plot. Toch goed voor een mooie drie-en-een-halve ster.