Echte fantasy verteller

Het derde boek in De kronieken van Azeria, Sporen van het vergetene, brengt de lezer opnieuw tijd door in een kleurrijke wereld. Garvin Pouw laat wederom zijn personages opbloeien, en weeft er meteen een verdachte invalshoek in. Symboliek, bijgeloof, en opmerkelijke gebeurtenissen komen voorbij. Dit zorgt voor de nodige mystiek in de verhaallijn van Valtada. Lezers zullen opnieuw Vohan, Shutai, Aresta en Vantraxis volgen. Hierbij omschrijft de auteur de wereld weer op een meesterlijke manier, waarbij de lezer door middel van geur, kleur, geluid, en beeld zich moeiteloos in een fantasierijke omgeving zal navigeren.
De personages hebben stuk voor stuk een gedegen achtergrond, die bepaalde keuzes veroorzaken. Ze bevatten diepere lagen, waarin voor sommigen ook een portie magie zit. Hierbij steekt ook harde actie met een vleugje droge humor de kop op. Het boek is ook deze keer moeilijk weg te leggen. Pouw blijft een gepassioneerd verteller en weet het uitermate boeiend te beschrijven. De occulte, zwarte magie, en opmerkelijke rituelen maken een duidelijk standpunt met een harde boodschap. Daarnaast is er sprake van een boeiende strategie, en bruisende bijrollen.
Hoewel er veel gebeurt in de zin van oorlog, strijd, en geheimzinnigheid, leest dit boek ook weer door de vlotte vertelkunst bijzonder soepel weg. De lengte mag wat intimiderend zijn, het verhaal is echt de moeite waard. Tevens overtuigd de auteur met rake emoties en gevoelens, waarbij geloofwaardige gedachten bij de karakters loskomen. De ontwikkeling van de personages zijn dan ook subliem.
De auteur leidt zijn lezers wederom naar een spannende strijd, waarin de vier hoofdkarakters ieder op zijn manier betrokken is geraakt. De schrijver houdt daarmee zijn lezers op het puntje van de stoel, met uiteraard opening voor meer ongegeneerd avontuur. Garvin Pouw heeft zich als een echte fantasy verteller ontwikkeld, en is tot nu toe heel consistent gebleven met het schrijven van deze reeks.