Een langzame thriller...

A.M Ollikainen - Waterkoud
Uitgeverij Harper Collins

Op de ochtend van midzomerdag worden inspecteur Paula Pihlaja en haar team na een gruwelijke vondst opgeroepen. Voor het landgoed van een ondernemersfamilie ten westen van Helsinki staat een vrachtcontainer met daarin het lijk van een zwarte vrouw. Ze moet een afschuwelijke dood zijn gestorven, want de container is tot de nok gevuld met zeewater.

Dit eerste deel in een nieuwe crimeserie met Paula Pihlaja in de hoofdrol was populair in oktober, ik heb hem zowel gelezen voor de Thrillerleesclub en als recensieboek voor Harper Collins.

Toen ik het boek in handen kreeg voelde ik mijn Scandinavisch kantje al stuiteren. Ik hou immers van de ongerepte dennenbossen, de pakken sneeuw en de cold cases die de politie in stille dorpjes moet zien op te lossen met een minimum aan middelen en erg zwijgzame bewoners. Maar in "Waterkoud" was er geen sprake van sneeuw en kou want ten westen van Helskinki vierden ze net midzomer. Wat de cover toch anders deed vermoeden ...

De inspecteurs Pihlaja en Renko krijgen te maken met de ondernemersfamilie Lehmusoja die al vanaf het eerste bezoekje een vreemde indruk nalaten. Een container van hun eigen bedrijf maakt deel uit van de plaatsdelict. Alle neuzen wijzen uiteraard in hun richting ... 

Hoewel het boek wat mij betreft over alle nodige ingrediënten beschikt om er een waardige thriller mee neer te zetten toch was er iets die mij niet pakte. Lag het nu aan de moeilijke Finse namen of de trage schrijfstijl ... Ik raak er niet wijs uit maar ik heb behoorlijk geworsteld met het boek. Uit respect voor de schrijvers en de uitgeverij gaf ik het boek wel een kans en heb ik het uitgelezen. 

Hetgeen wat mij na een aantal blz of hoofdstukken in een verhaal zuigt, dat even doet vergeten hoelaat het is en de ene bladzijde na de andere doet verslinden ... dat gevoel heb ik hier niet gevoeld.

Pas naar het einde toe ging het vlotter en voerden de schrijvers de spanningsboog op in het eerder langzame verhaal en kwamen oude en nieuwe geheimen van de Lehmus stichting aan het licht. Mijn aandacht verslapte meermaals doordat het verhaal rustig voortkabbelde en nergens echt in een stroomversnelling ging.

Ik gaf het boek 2 sterren gezien het trage verloop.

Bedankt uitgeverij Harper Collins voor dit recensieboek.