Heeft wat meer YA vibes vond ik ...

Jesse is 15. Ze houdt van haar vrienden, haar broertje en haar ouders – zelfs als die laatste twee weer eens ruziemaken. Maar boven alles houdt ze van gamen. Dus nu ze zo ziek is, doet ze weinig anders.
Alex is 29. Hij houdt eigenlijk nergens van. Eerlijk gezegd weet hij niet eens zeker hoe dat moet. Zijn agenda is leeg, net als zijn leven soms aanvoelt. Dan doet Jesse een wens die hen samenbrengt: een video-ervaring die haar leven vastlegt. Iets om achter te laten, voor het geval ze er straks niet meer is. Eén hopeloos optimistische tiener. Eén eenzame twintiger. En misschien een happy end?

Heather Morris bracht ons "De tatoeëerder van Auschwitz" , een beklijvend oorlogsverhaal dat ons allemaal kippenvel bezorgde. Toch gaf Heather er een geromantiseerde touch aan waardoor er zelfs op de ergste plek ter wereld plaats was voor liefde.

Deze keer koos de schrijfster voor een hedendaags fictief verhaal maar ook weer met dezelfde ingrediënten. Een portie verdriet, een plek waar een tienermeisje niet hoort te zijn en geen hoop meer op beterschap. Bij veel mensen de ideale mix om dit verhaal écht te voelen.

Als Jesse doodziek in het ziekenhuis ligt heeft ze nog 1 wens, ze wil graag een video herinnering maken voor haar familie. Als high tech specialist Alex nogal onbeholpen komt kennismaken dreigt alles te mislukken. Ook heeft de situatie een bepaalde uitwerking op haar vader waardoor hij alles en iedereen tegenwerkt. Beetje per beetje raakt Alex toch heel nauw betrokken maar de tijd dringt.

Helaas voelde ik mij soms een beetje te oud voor dit verhaal, aangezien de personages tieners zijn vond ik het meer neigen naar een Young Adult. De leefwereld en interesses van de tieners wordt wel heel knap weergegeven en hun eye roll reacties, hippe Tik Tok woordenschat stroken met de werkelijkheid. Maar als volwassen lezer stoorde ik precies een onderonsje over gamen waar ik niets van afweet ...

Het onderwerp daarentegen werd met respect behandeld en toonde dat niet iedereen een zorgeloze jeugd heeft. Ook liet Heather ruimte voor hoe verdriet bij iedereen verschillend kan binnenkomen.

De schrijfstijl mocht wat meer diepgang hebben voor mij want de kracht van de plek, de rauwe pijn ontbrak een beetje. Soms werd het wel heel melig terwijl we in iemands finale levensfase zitten.

Er steekt een stukje van verschillende patiënten, ouders en verhalen uit haar eigen carrière in. Een mooi eerbetoon aan haar zorgende job waar menselijkheid centraal staat.

In de boekhandel word je naar het boek toe getrokken vanwege de prachtige cover dus ik hoop dat ook veel jongere lezers hun weg vinden naar deze nieuwe release.

⭐️⭐️⭐️
Bedankt @mythrasbooks @zoe @harpercollinsholland