Stille waters hebben diepe gronden...

Laura heeft na jaren haar Roemeense jeugdvriendin Gabi teruggevonden via facebook. Alhoewel hun laatste contact moeizaam verliep, willen ze de draad weer oppakken. Ze hebben afgesproken om in de zomer samen een trektocht te maken in de bergen. Onverwacht gaat Martine, een kennis van Laura, ook mee. Wanneer na de eerste overnachting in hun tent Gabi spoorloos verdwenen is, staan ze voor een raadsel. Is Gabi verongelukt of is ze stropers tegengekomen? Feit is dat Laura en Martine alleen moeten proberen om de bewoonde wereld te bereiken maar zonder kennis van het gebied is dat geen sinecure. Daarbovenop is het grootste deel van hun voedsel en water weg en ook hun telefoons lijken spoorloos verdwenen. Zullen ze zonder kleerscheuren hun weg terug vinden en wat er met Gabi gebeurd?

We maken kennis met 2 koppels Laura en Wessel enerzijds en Joris en Martine anderzijds. De mannen zijn boezemvrienden, maar tussen Laura en Martine loopt het wat stroef. Typisch dat Laura’s man Wessel voorstelt om Martine mee te nemen naar Roemenië. De toon is gezet en een ideaal scenario om wat wrevel en ongemak op te roepen. Je voelt al aan dat er stront aan de knikker komt.
De schrijfstijl is heel beeldend en daardoor krijgen we een mooie kijk op de omgeving en het berglandschap. Ook de karakters worden goed uitgewerkt waardoor de ergernissen en onhebbelijkheden van de anderen heel overtuigend overkomen. Naast de zware rugzakken die meegesleurd worden, hebben ze allemaal nog een grotere emotionele rugzak te torsen en daar kan alleen maar vuurwerk van komen.

“Ik laat mijn ogen over de omgeving gaan: de neerslachtige dennenbomen waaruit regen drupt, de cirkelvormige open plek, ons uitgedoofde kampvuur. Geen spoor van Gabi. Martine schopt een steen weg. ‘Dus jij denkt dat ze met een volle rugzak en mijn telefoon ergens in het bos zit te schijten?’ Ik schiet in de lach. ‘Doe me een lol’, zeg ik, ‘ik ben een beelddenker’. Martine lacht niet mee.”

Het verhaal wordt chronologisch verteld en daarbij worden de dagen als bij een dagboek duidelijk vermeld. Heel overzichtelijk en gemakkelijk te volgen. We krijgen het verhaal te horen door de ogen van Laura. Vooral de kijk van haar op de gebeurtenissen en daarmee gepaard gaande twijfels en overpeinzingen om tot een plausibele oplossing te komen, worden overtuigend overgebracht. Dit geeft de lezer een gevoel van verbondenheid waardoor je zelf meedenkt aan een uitweg. Tussendoor worden wel herinneringen en flashbacks weergegeven waardoor we de connecties tussen de personages en hun duistere kantjes en geheimen leren kennen. Iedereen heeft wel iets te verbergen en ook in het verleden is er van alles gebeurd. De nieuwsgierigheid wordt alleszins goed aangewakkerd en spoort je aan om verder te lezen. De spanning is in het begin wat minder omdat eerst de context en de entourage in beeld worden gebracht. Daar zakte het verhaal iets in maar daarna komt alles echt op gang. Er gebeurt van alles en zeker de sfeer die er hangt, zorgt voor een ongemakkelijk gevoel. Hier en daar een onverwachte wending waardoor alles verandert en ook de plannen weer moeten worden bijgesteld.

Het verhaal grijpt je vast en je voelt mee met de personages, bij de ene al wat meer dan bij de andere. De kleine twists doorheen het verhaal houden je alert en zeker naar het einde toe komen er onverwachte wendingen en ontknopingen aan het licht. Maar de slotscene is pas echt een duveltje die uit een doosje komt!

3,5 sterren !