Duidelijk contrast

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.
Als je het boek openklapt krijg je meteen een aantal meningen over het boek te lezen en dat het boek in de Verenigde Staten meteen omarmd werd door lezers van alle leeftijden. Hierdoor word ik meteen nieuwsgierig.

Het boek is opgedeeld in drie delen. Het eerste deel begint op het moment dat de Joden
bij elkaar geroepen worden op het dorpsplein en gesommeerd worden hun spullen te pakken en hun waardevolle bezittingen in het huis op een zichtbare plek achter te laten.
Rosie, haar zus Leah, haar broertje Yecheskel en haar moeder worden opgehaald door de gendarmerie. Ze hebben altijd goed contact gehad met hun buren, en sommige buren huilen dat ze moeten vertrekken, maar anderen lachen hun uit. Dit is voor Rosie onbegrijpelijk. Ze worden ter vermaak van de gendarmerie gedwongen om al hun kleding uit te doen. Hierna worden ze afgevoerd naar de steenfabriek waar ze stenen moeten slepen, en ze in de buitenlucht moeten slapen en ze vervolgens niks te eten krijgen. Na twee weken worden ze naar Auschwitz afgevoerd.

De hoofdstukken worden afgewisseld. De hoofdstukken gaan om en om over de tijd thuis toen nog alles goed was en Rosie en de andere kinderen nog jonger waren, de andere hoofdstukken gaan over de tijd in oorlog en de verschrikkingen die Rosie en Leah moeten ondergaan. Doordat deze hoofdstukken zich afwisselen wordt het contrast hiertussen nog eens extra duidelijk en valt het ook nog eens extra goed op. Ondanks dat ze het soms moeilijk hadden om de eindjes aan elkaar te knopen waren Rosie en Leah gelukkig als kind. Dit staat in schril contrast met de verschrikkingen die ze in de kampen hebben moeten meemaken. Het minimum aan eten, geen mogelijkheid tot douchen, en zodra iemand ziek werd zag je diegene nooit meer terug.

De schrijfstijl van Nechama is erg toegankelijk. Het lijkt soms wel alsof Rosie je zelf het verhaal vertelt en je hierdoor een beetje met haar mee leeft als zij de gebeurtenissen vertelt en hierdoor opnieuw beleefd. De kleine dingen die Rosie doet, om vooral voor zichzelf duidelijk te maken dat ze niet zomaar doet wat de Duitsers willen, moest ik soms om lachen. Ook had ik veel respect voor Ediger. Die wist wat Rosie deed, maar alleen maar zei dat ze uit moest kijken en haar zelfs hielp op een bepaald moment. Door Ediger blijkt dat niet alle Duitsers slecht waren in de oorlog en sommigen ook alleen maar daar waren omdat ze verplicht werden.

Dit verhaal laat duidelijk het contrast zien tussen het leven voor de oorlog in de Joodse gemeenschap en de gruwelen die deze mensen moesten doorstaan tijdens de oorlog. Maar wat daarbij heel goed opvalt is hoe ze het voor elkaar opnemen en er samen voor zorgen dat ze er doorheen komen. We mogen hopen dat zo’n gruweldaden nooit meer voorkomen.