Lief wezen

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Zoals de meesten wel weten, lezen we erg graag waargebeurde verhalen. Dus toen wij hoorden dat Wieke Hart een nieuw boek uit zou gaan brengen, wist ik dat dit weer een boek voor mij zou zijn. Zeker nadat ik de korte inhoud gelezen had.

Bij de titel van het boek heb ik steeds de betekenis van ‘Lief wezen’ als lief persoon in mijn gedachten en dat is Rita naar mijn gevoel ook geweest. Ze probeerde het altijd voor iedereen goed te doen. Maar de titel verwijst naar de woorden die haar moeder steeds tegen haar zei als ze meegegeven werd aan de verschillende mannen.

Het verhaal gaat over de jonge Rita (mede-auteur van dit boek), hoe zij als jong meisje opgroeit tot jonge vrouw. Het boek begint met een voorwoord, hoe Wieke in contact is gekomen met Rita en waarom ze dit boek wilde schrijven. En dit zorgt al meteen ervoor dat ik verder wil lezen. Haar vorige boek ‘Strafkind’ maakte al veel indruk, maar als Wieke dit verhaal nog apart wil toelichten, dan moet dit voor mijn gevoel nog veel heftiger zijn. En ik kan je nu al zeggen, dat het ook werkelijk heftiger is. Doordat Rita het leed van de nonnen mee moest maken, maar van daaruit naar misschien nog wel een grotere hel ging, weer terug naar huis. Gruwelijk.

Vooral als je bedenkt op wat voor jonge leeftijd Rita al misbruikt wordt door ‘dure meneren’. Onder het lezen denk je soms dat Rita al veel ouder is, maar even later word je dan weer keihard met de neus op de feiten gedrukt door een volgende zin, waaruit blijkt dat Rita nog gewoon heel jong is.

Een meisje die op veertienjarige leeftijd denkt als een volwassenen vrouw, die zwanger wil worden van de eerste jongen die lief tegen haar doet, zodat ze kan trouwen en weg kan uit de situatie waarin ze zit. En dan verdwijnt deze persoon waar ze nog iets van vertrouwen in had en roept ze uit nood hulp in en komt ze weer bij de nonnen terecht. Waar ze onder narcose gebracht wordt en geaborteerd wordt. Als ze daarna over haar ongeboren kind praat, wordt ze voor gek verklaard en volgen zware straffen. Toen ik dit stuk las, vroeg ik me echt af waar deze nonnen überhaupt hun geloof gelaten hadden, want in deze kloosters waar de kinderen en jonge vrouwen geplaatst werden, kan echt niet gesproken worden over een geloof en naastenliefde, want dat was daar echt niet aanwezig.

Ook sta ik heel erg versteld, dat de betrokken instanties niks in de gaten hadden. Niet hoe het bij Rita thuis er aan toe ging, maar ook niet hoe het in de kloosters ging. Naar mijn gevoel mogen deze instanties zich, ondanks dat dit al wat jaartjes geleden is, nog steeds schamen dat ze deze misstanden niet opgemerkt hebben.

Dit boek is nog gruwelijker als de spannendste thriller en dan besef je dat dit echt gebeurd is en wordt het nog een tikje gruwelijker. Dit boek laat daar naast ook zien dat Rita ondanks al deze gruwelijkheden opgegroeid is tot een, naar mijn gevoel, ontzettend lieve vrouw, die zichzelf wellicht nog iets te vaak wegcijfert.