Mij niet gezien!

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.

Het verhaal begint met een proloog waarin Clem iets over zichzelf verteld. Ze is goed in rollerskaten, maar ze vindt dit zelf niet echt een grote prestatie. Hierna gaan we naar het eerste hoofdstuk, het is nieuwjaarsdag. En Clem heeft geen uitbundige oudjaarsavond gehad, maar toch ligt ze brak in bed, samen met haar uit de kluiten gewassen hond Charlie Bucket. De toon is hier meteen gezet.

Hierna komt het verhaal al snel in een hoger tempo. Het is een feelgood waar je niet rustig achterover kunt leunen. Er gebeurt continue iets, en wellicht zelfs iets te veel voor de geloofwaardigheid, maar ondanks dat heb ik genoten van dit boek en nam ik dit ietwat ongeloofwaardige in het verhaal graag voor lief. Het is duidelijk dat Clem nogal impulsief reageert en hierdoor maakt ze de dingen er niet meteen beter op. Door haar impulsieve handelen raakt ze zelf steeds dieper in de problemen, maar ondanks dat krabbelt ze steeds weer voldoende op, zodat ze zich opnieuw in de nesten kan werken, maar dit doet ze vooral om gerechtigheid te krijgen voor haar dubbelganger. Ik heb me onder het lezen wel regelmatig afgevraagd of ik zelf in de bres zou springen voor iemand die mijn identiteit gestolen had, en dat kan ik me eerlijk gezegd niet voorstellen, maar toch zet Natalie Cox dit eigenlijk heel geloofwaardig neer, dat je niet eens twijfelt waarom Clem dit doet.

De personages zijn voldoende uitgewerkt, hierdoor kreeg ik een goed beeld van ze. Ik kon me ook bepaalde situaties zo voor de geest halen onder het lezen en moest regelmatig hardop lachen om de gekke dingen die gebeuren. Ook bleef ik nieuwsgierig of alles goed zou aflopen, waardoor ik steeds verder bleef lezen en het boek binnen no time uit had.

Ondanks dat er zoveel gebeurd, is er ook nog tijd voor de liefde. En laat Clem die nu toevallig ook nog tegenkomen. Zelfs de liefde loopt voor haar niet meteen perfect, maar uiteindelijk komt het, zoals het bij een feelgood passend is, toch allemaal op zijn pootjes terecht.

En ik kan je zeggen, Charlie Bucket, de Sint Bernhard look-a-like, sluit je meteen in je hart. De hond is heerlijk lomp en is een geweldige aanvulling in het boek. Ik zag het lompe grote beest echt voor me tijdens het lezen en wat mij betreft mogen Clem, Charlie Bucket en haar beste vriendin Bianca nog wel vaker detective spelen, om gekke zaken op te lossen. Al is het maar zodat we ook weer over Charlie Bucket kunnen lezen.