Lieve familie en vrienden

Rob Biersma (67), bioloog afgestuurd op platwormen, journalist en zeiler maakte tussen juli 2016 en juli 2017 met zijn zeilboot Rissa een oceaantocht naar Suriname en weer terug. Met kruimelzuiger, gekregen van zijn ondertussen overleden moeder, en zonnepaneel maar zonder koelkast. Bijna dagelijks stuurde hij mails naar familie en vrienden die in dit boek zijn gebundeld. ‘Het is dan maar een bootje van tien meter, maar ik ben er toch trots op’, vertrouwt hij ons toe op pagina 86.

Rob heeft een levendige, nuchtere en grappige schrijfstijl waarmee hij de lezer mee laat leven met zijn avonturen. Het is goed voor te stellen dat steeds meer mensen zijn scheepsberichten gingen lezen. En nu in coronatijd, waarin we allemaal worden aangemoedigd thuis te blijven, is het heerlijk een paar uur meegesleept te worden in de vermakelijke belevenissen over het harde werken op de boot, het mailen via Iridium (want hoe doe je dat zonder wifi?), de ontmoetingen aan land zoals met de bijzondere Irmgard, bekenden die hem opzoeken zoals zijn dochter Elise die hem volgt via Vesselfinder en een stuk meezeilt en vriend Jan met zijn ontembare energie die Rob acht dagen bezoekt op Tenerife.

Het stoerste avontuur op land beleeft hij in Suriname als hij - bijna iedereen raadt het af - met een aftandse 4x4 jeep naar Apoera rijdt, een indianendorp tegen Guyana aan, samen met Leonie die daar lerares is. ‘De weg vormde een parcours dat ik mijn leven lang niet zal vergeten’.

Maar het meest boeiend is wel hoe het is om een jaar lang solo te zeilen en daar kan Rob uitstekend over vertellen. Zo lees je: ‘Solovaren maakt dat je hoofd soms gaat malen’ en ‘Dit gemodder is toch niks. Ik wil wind in de rug en ik wil zon.’ En ‘Heel onprettig om tussen de grote jongens te zitten. Het voelt als fietsen op de snelweg.’

Voor een niet-zeiler komen er wel erg veel zeiltermen voorbij wat natuurlijk logisch is maar toch net wat minder interessant. En wat ook te verklaren is, maar wel jammer, is dat je als lezer goed op de hoogte gehouden wordt van de dagelijkse belevenissen maar weinig meekrijgt van de reden waarom Rob deze lange tocht naar Suriname is gaan maken. Het intrigerende van dergelijke reisverhalen is juist hoe iemand er toe komt in zijn eentje zo’n hachelijk avontuur aan te gaan. Zoals bijvoorbeeld in 'Wild' (de zesentwintig jarige Cheryl die in haar eentje een voettocht van 1600 kilometer maakt), of 'Into the wild' (Chris die alleen de wildernis van Alaska intrekt) of 'Tracks' (Robyn die met kamelen en een hond door de outback reist).

Rob vertelt ons over het hier en nu en veel meer dan dat hij waarschijnlijk gescheiden is en dat de moeder van zijn kinderen in Duitsland woont, krijgen we niet te horen. Maar zijn mails worden niet voor niets iedere keer geopend met ‘Lieve familie en vrienden’, zij kennen zijn achtergrond en levensloop natuurlijk al. En het maakt zijn berichten niet minder meeslepend. Dit was een prachtig avontuur en als je daarover zo goed kunt vertellen als Rob Biersma, dan is dat zeker een publicatie waard.