Ik mis mijn naam

Recensie van:
Ik mis mijn naam
Pag. 123: Ik haat het hier. God, wat haat ik het hier. Ik kijk om me heen. Waar ik ook kijk, hier is alleen water en moeras. Zonder boot kom je nergens. Misschien als ik groter ben, helaas duurt dat nog zo lang. Ik mis mijn mamma. Ik mis de vogels die mij wakker zingen. Het gekrijs van de apen als ik tussen de bomen loop. Ik mis mijn vrienden en ja, ik mis mijn naam.
Auteur: Marianne de Ruijter
(1952) is getrouwd met Kees. Ze heeft twee dochters, een zoon, drie schoonkinderen, twee bonuskinderen en is de trotse oma van acht kleinkinderen. Ze is geboren en getogen in Gouda en woont sinds een aantal jaren in Alphen aan den Rijn. Marianne heeft meerdere kindermusicals en liedteksten geschreven met Bijbelse thema’s. Heeft veel kinderwerk gedaan in een evangelische kerk. Ze werkte als activiteiten begeleider in een verpleeghuis. Na de dood van haar man stond het schrijven stil, maar het verlangen bleef. Met Vuurzee debuteert ze als schrijfster.
Wijze van lezen:
Paperback ontvangen van de auteur in ruil voor mijn recensie.
Uitgeverij: Scholten Uitgeverij
Genre: roman geïnspireerd op waargebeurde feiten
Cover en flaptekst:
Coverfoto: afbeelding uit de film “The Deep Place”
Een kind gezien in silhouet zittend. Een grijze achtergrond. Mist hij of zij de armen van zijn ouders of zit hij of zij te genieten van het uitzicht? Ik weet het niet maar het maakt mij wel nieuwsgierig.
De flaptekst is huiveringwekkend en bijna niet te geloven. Maar maakt dat ik dit verhaal moet lezen.
Mooie tekst:
Ik heb een droom:
dat alle kinderen in vrijheid en geborgenheid kunnen leven.
Ik heb een wens:
dat iedereen hieraan een steentje bijdraagt.
Ik heb een opdracht:
bekend maken aan de wereld dat
slavernij onder kinderen moet stoppen.
Until all are free!
Het verhaal:
Leef mee met twee kinderen op weg naar vrijheid.
Ik mis mijn naam speelt in Ghana. Twee kinderen uit een gezin worden door een oom onder valse voorwendselen meegenomen om hen de mogelijkheid te bieden een schoolopleiding te volgen. In hun dorpje bestaande uit lemen hutjes bestaat die mogelijkheid niet. Maar niks is minder waar. De jongen wordt verkocht aan een visser op het Voltameer en door hem uitgebuit om kinderarbeid te verrichten. Lange dagen moet hij visvangen onder barre omstandigheden. De dochter komt bij priesters terecht die haar voor eigen genot gebruiken. Het is een spannende verhaal. Lukt het de kinderen om hun eigen vrijheid terug te krijgen en loopt de oom tegen de lamp omdat hij even niet oplet en alleen maar dollartekens tekens ziet in de verkoop van kinderen?
Mijn leesbeleving:
Doordat het verhaal heel beeldend beschreven is bevind je je voortdurend in Ghana. Je voelt de warmte op je huid van de brandende zon. Je ruikt de geuren van het eten dat bereidt wordt. Je proeft het zelfs op je tong. De personages kun je aanraken.
Hartverscheurend, onmenselijk en huiveringwekkend als je beseft waar een familielid toe in staat is. Eerst liegen en bedriegen en dan de kinderen meenemen naar de meest vreselijke plekken op aarde. Terwijl de ouders geloven dat de kinderen eindelijk de educatie krijgen die ze verdienen.
En dan die misselijkmakende opmerking van het op geld beluste sujet in de trant van: “kinderen zijn als mieren ze komen altijd terug. Het laat mij koud wat hun lot is”. Hij handelt uit pure haat en wrok. Doordat hij het grootste goed, zijn eigen vlees en bloed verloor moeten anderen letterlijk bloeden en creperen.
Mijn moederhart verpulverde meerdere malen bij het verhaal wat de kinderen vertelden. Ik wilde zo graag hen allen behoeden voor deze gitzwarte duisternis, deze oneerlijke en vuile wereld waar een kinderleven niets waard is. Bij de beesten af. Moederziel alleen in een wereld waar volwassenen nietsontziend en zo gewelddadig te werk gaan.
De opbouw van het verhaal is prima en logisch. Wat ik verwarrend vond is dat ik niet altijd gelijk door had welk personage het verhaal vertelde. Beter was geweest om de naam van het personage boven het desbetreffende hoofdstuk te zetten. Voor de leesbaarheid.
Door de ik vorm is het verhaal intens en beleef je het met al je zintuigen en lijf. Dan besef je wat voor beesten er huizen in ogenschijnlijk vriendelijke en oprechte mensen. Ik vind het heel goed dat de auteur kinderslavernij aan de kaak stelt en laat zien wat voor ontwrichting van gezinnen dit teweeg brengt.
En dat zij ook de andere kant laat zien van organisaties die doormiddel van infiltratie en samenwerking met lokale weeshuizen en kerken het leed van deze kinderen probeert te stoppen. Door er ruchtbaarheid aan te geven en de daders op te pakken.
Dat door medische zorg, therapie en geestelijke verzorging de getraumatiseerde kinderen gerehabiliteerd kunnen worden. Dat zij, hopelijk, herenigd kunnen worden net familie. Dat ze een eerlijke kans krijgen op een zorgeloze toekomst en educatie. Om de wereld te verlossen van dit tiranniserende kwaad en er weer een veilige plaats van te maken.
Mijn mening:
Ik geef 4 sterren.
De opbouw is goed. De schrijfstijl is beeldend. De personages zijn levensecht uitgewerkt. Wat ik prettig had gevonden is boven de hoofdstukken waarin de personages hun verhaal doen de naam van het personage staat. Dat verhoogd de leesbaarheid.
Verder is het een zeer aangrijpend verhaal. Heel goed dat de auteur hier aandacht voor vraagt. In haar nawoord geeft ze ook nog nuttige suggesties voor geld inzamelingsacties. De Ghanese woorden en namen die middels een voetnoot of verklaring achterin uitgelegd dorden zijn een ware toevoeging tot het verhaal.
Dit verhaal ging onder mijn huid zitten en liet mij niet meer los.