Prachtige veelstemmige vertelling

Medusa groeit op bij haar Gorgonenzussen. Zij is de enige die ouder wordt, verandert en kwetsbaar is, want ze is de enige die sterfelijk is. Wanneer Poseidon, de god van de zee, een misdaad begaat in de tempel van Athene, neemt de godin wraak op de onschuldige Medusa. Haar krullen worden slangen en met haar blik versteent ze elk levend wezen. Uit angst haar zussen te doden, vertoeft Medusa vanaf dan in het halfduister. Tot overmaat van ramp moet Perseus het hoofd van een van de Gorgonen te pakken krijgen om zijn queeste te volbrengen… Het is Medusa die bekendstaat als een monster, maar is ze dat ooit echt geweest?

Haynes vertelt het verhaal van Medusa door goden, halfgoden, stervelingen en vreemde wezens het woord te geven. Dankzij de namenlijst in het boek vond ik het echter nooit verwarrend. Ik vind het net ingenieus hoe ze het verhaal van Medusa opbouwt en ondersteunt door de verschillende ‘zijverhalen’ die aan bod komen. Het doet de lezer inzien dat er altijd verschillende kanten aan een verhaal zijn en dat allerlei factoren bijdragen aan het verloop ervan.

Ik houd van de Griekse mythologie en leerde weer veel bij over de oude vertellingen. Het is mooi hoe Haynes de karaktertrekken en de gelaagdheid van de personages uit de doeken doet. Allemaal hebben ze hun eigen motieven en dragen ze een geschiedenis mee. Toch is het fijn dat dit boek zich voornamelijk richt op het vrouwelijke standpunt, want die goden waanden zich zodanig onschendbaar dat ze de vrouwen in het verhaal schaamteloos kwaad doen. Dat is van meet af aan duidelijk:

“Dit specifieke monster wordt aangerand, misbruikt, geschonden.
Toch is, zoals het verhaal altijd wordt verteld, zij degene die je moet vrezen. Is zij het monster.
Dat valt te bezien.“