Recensie ‘Het kaartenhuis’

Ann denkt een felbegeerde stageplek in het Metropolitan Museum of Art in New York te hebben bemachtigd. Eens ze er toekomt blijkt dit niet waar te zijn. Er is wel nog een plek in The Cloisters, in het noorden van NY. Het is een museum met middeleeuwse kunstobjecten en prachtige tuinen. Curator Patrick is geobsedeerd door de geschiedenis van waarzeggerij. Zowel hij als medestudente Rachel intrigeren Ann mateloos. Wanneer Ann een verborgen set tarotkaarten ontdekt, ontpopt Rachel zich tot iemand die niets en niemand ontziet als het gaat over het waarmaken van haar ambities.

Je leert hoofdpersonage Ann en de emotionele bagage die ze met zich meedraagt goed kennen. De band met haar moeder vond ik nogal vreemd, of misschien werd die gewoon vreemd weergegeven. Ik vond dat Ann af en toe beslissingen nam die enigszins ‘out of character’ waren. Ze komt ernstig, loyaal en plichtsgetrouw over, waarna ze soms ondoordachte, egoïstische beslissingen neemt. Over de andere personages leer je een en ander, maar ze blijven toch wat vaag.

De sfeer in ‘Het kaartenhuis’ is mystiek en duister. Dit wordt doorheen het hele boek goed vastgehouden. Dat is volgens mij wel nodig, want het verhaal komt redelijk traag op gang. Het bevat naar het einde toe een aantal goede plottwists, maar ook een aantal vrij voorspelbare.

In het boek vindt de auteur een fijn evenwicht tussen de wetenschap en het occulte. Ook de personages wisselen af tussen serieus aan het werk zijn en hun persoonlijke leven leiden. Het verhaal gaat over ambities, vertrouwen, hoe je verleden je beïnvloedt en de vraag of het lot vastligt.