Recensie ‘Koningin van de onderwereld’

Persephone vreest de dag waarop ze zal worden uitgehuwelijkt aan een of andere arrogante god. Wanneer haar vader Zeus aankondigt dat het zover is, ontsnapt ze door de onderwereld in te springen. Hades, heerser van de hel, is niet blij met haar komst en wil Persephone terugsturen. Zij heeft echter andere plannen, al heeft ze daarvoor de hulp nodig van deze duistere en irritant knappe god. Dit boek is het eerste van drie hervertellingen van mythen.

Persephone is een interessant personage. Ze wil koste wat kost losbreken uit haar strikte en beschermende opvoeding en voor zichzelf uitmaken hoe ze haar leven inricht. Haar opvoeding was bedoeld om haar klein te houden, maar Persephone wil grootse dingen doen. Je volgt haar tijdens haar zoektocht naar haar kunnen, naar haar krachten en sterktes. Ook Hades vond ik een erg boeiend personage. Op het eerste gezicht lijkt hij duister, eng en gemeen. Maar hij is ook gekweld, warm en bezorgd. De hel werd bijna een plek waar ik naartoe wilde, gewoon om hem te ontmoeten. Ach, en Styx, wie zou er geen vriendin zoals zij willen? Scherp als een mes, maar ook, en vooral, iemand die haar vrienden aanmoedigt en toejuicht.

De auteur brengt het eiland waar Persephone opgroeide en zélfs de onderwereld helemaal tot leven met haar schrijfstijl. Ook de goden en de mensen zie je voor je. Het enige wat me stoorde? Fitzgerald legt Persephone wel erg vaak het woord ‘klootzak’ in de mond. Verder vond ik dit boek een fijne mix tussen de persoonlijke ontwikkeling van de hoofdpersonages en de spanning die opgebouwd werd doordat ze Zeus en de andere goden op heel wat manieren te slim af willen zijn met hun plannetjes.

Ik houd over het algemeen heel erg van de Griekse mythen (al ken ik ze lang niet allemaal) en van hervertellingen ervan. Ook van dit boek heb ik enorm genoten. Ik ben blij dat ik Persephone en die knappe, mysterieuze Hades leerde kennen en kijk nu al uit naar het volgende boek van Fitzgerald.