Recensie ‘Roedeldrift’

Maurits houdt hartstochtelijk van zijn 6-jarige dochter Louise. Als hij er niet was, zou niemand haar liefhebben. Op een daguitstap naar zee in 1975 is hij haar beschermer en gids. De moeder van Louise ondergaat deze romantische alliantie als een stilzwijgende getuige. Voor zijn 74ste verjaardag neemt Louise haar vader mee naar Rome. De stad verwart hem en neemt kosmische proporties aan. Bovendien lijkt het erop dat Louise de intense liefdesband met haar vader vergeten is. Maurits is wanhopig. Hij wil hun bondgenootschap herstellen en onderneemt drastische pogingen om de herinneringen van Louise terug boven te halen.

In ‘Roedeldrift’ komen heel wat heftige thema’s aan bod. Maurits is een erg onaangenaam persoon, en dat is nog zacht uitgedrukt. Hoe hij denkt en spreekt over zijn vrouw, hoe hij omgaat met zijn dochter en kijkt naar de wereld: daarvan doe je meer dan even je wenkbrauwen fronsen. Als lezer leer je Maurits op drie verschillende leeftijden kennen. Zo maakt hij als tiener WO II mee; in dit deel van zijn boek leer je hem van een andere kant kennen. Maurits is een man met littekens, maar blijft desondanks ongrijpbaar en, eerlijk gezegd, onuitstaanbaar.

Ik kan niet zeggen dat ik dit boek ‘graag’ gelezen heb, maar ik vind het wel heel mooi geschreven. Hieronder een aantal zinnen die me zijn bijgebleven.

“Liefde kan in wezen nooit onbaatzuchtig zijn, de ene krijgt van de andere altijd iets in de plaats.”

“Bij thuiskomst zal hij de waarheid verzwijgen, dat is minder erg dan liegen.”

“Maar Maurits gelooft de mensen van het internet niet. Hij weet niet eens wie ze zijn en waar ze vandaan komen.”