Recensie ‘Wat de stenen ons vertellen’

‘Wat de stenen ons vertellen’ is het verhaal van hoe een gezin omgaat met de komst van een meervoudig beperkt kind. Zijn oudste broer ontwikkelt een warme band met hem, terwijl zijn zus een afkeer voor hem ontwikkelt en de nakomer moet leven met de geest van zijn inmiddels overleden broer.

Het boek bestaat uit drie lange hoofdstukken en bij mijn eerste leespoging geraakte ik niet goed vertrokken. Bij poging twee ging het dan weer enorm vlot, en ik begrijp waarom. Dupont-Monod vertelt een teder, hartverscheurend, intiem, hard verhaal. En dat doet ze op bijzonder mooie wijze. Namen noemen is in het boek overbodig, want het gaat om de mens achter de naam. Het gaat om de leden van het kerngezin en het is ook zonder namen duidelijk wie wie is.

Ik vind de Nederlandstalige titel van dit boek erg mooi gekozen. Het is immers zo dat het de stenen van het ouderlijk huis zijn die vertellen wat ze allemaal gezien hebben. De auteur betrekt de natuur ook heel mooi, waardoor je je de omgeving prima kan voorstellen en je nog beter kan inleven.

‘Wat de stenen ons vertellen’ gaat over een gezin dat doorsnee had kunnen zijn, maar dat met de komst van het broertje met z’n beperking voor een groot aantal uitdagingen komt te staan. Alleen al ‘het systeem’ is een nachtmerrie, waardoor geschikte ondersteuning vinden voor het broertje geen evidentie is. De gezinsleden ontwikkelen elk een totaal verschillende band met hen. En door hoe het verteld wordt, kan je daar begrip voor opbrengen. Dit is een boek over een gezin, over de maatschappij, over zorgen voor en houden van.