Point of view: minnares

Dit is niet alleen het verhaal van Eva, de minnares van Lukas, maar van alle minnaressen. De houdbaarheid van woorden is ijzersterk en frustrerend tegelijkertijd. Mijn mening: dit verhaal moet gelezen worden.

Onderzoekster Eva ontmoet op een congres de ‘bijna gescheiden’ neuroloog Lukas. Niemand kan om hun aantrekkingskracht heen. Eva valt als een blok voor Lukas’ charme, intelligentie en stoerheid. Hij houdt enorm veel van haar en denkt na over een toekomst samen. Tot frustratie van Eva - en geloof me: ook van de lezer - heeft Lukas steeds een reden om zijn echtgenote niet in te lichten. Eva gaat bij zichzelf na waarom ze achter Lukas aan blijft lopen..

Eerlijk is eerlijk, ik had bijna geen empathie voor de minnaar of minnares. Ze hebben zelf deze keuze gemaakt en weten ten slotte dat de ander (nog) samen met iemand anders is. Dit boek heeft me laten inzien dat het voor de minnares ook heel ingewikkeld is. Zo had ik het zelf niet eerder bekeken. Dit boek gaf me dus een wijziging van inzicht, waardoor het voor mij een ijzersterk boek is.

Hoewel het boek sterk is, heb ik me mateloos geïrriteerd en was ik heel vaak boos. Deze frustratie uitte ik dan al te graag bij mijn vriend. Mijn constante frustratie had betrekking op Eva, want zij zou zichzelf toch in bescherming moeten nemen en waarom gelooft ze die man nog? Maar nog meer frustratie ging uit naar Lukas, want hoe kon hij? Hij hield immers twee mensen aan een lijntje: zijn vrouw én zijn minnares.

Vreemdgaan komt vaker voor dan we denken en er zijn weinig boeken waarin het perspectief van de minnares wordt belicht. Een minnares leeft in anonimiteit en hoop. Je kunt denken: ze kiezen er toch zelf voor. Absoluut. Alleen gevoel kan niet worden uitgezet.

Dit is een boek dat geschreven moest worden, want de problematiek vanuit het oogpunt van de minnares verdient aandacht. En nu moet het verhaal nog gelezen worden.

De houdbaarheid van woorden - wat zijn woorden waard als er geen daad bij het woord wordt gevoegd?