Weer een eenheid worden

Het boek begint met de binnenkomst van de schrijfster bij een psychiatrische kliniek. En eindigt met met een aanwezig kunnen zijn in het hier en nu, in het besef dat dit misschien ieder moment kan wegvallen.

Wytske Versteeg wordt als jonge vrouw twee keer in korte tijd aangerand.
Ze beschrijft haar zoektocht naar het waarom en de moeilijke weg naar herstel.

Het voert haar terug naar haar jeugd waar haar Opa de bron blijkt van het uit haar lichaam treden en in het hoofd leven. Alles om maar niet te hoeven voelen. De oorsprong van het latere misbruik is een eerder misbruik.

Versteeg is politicoloog en kent de betrekkelijkheid van objectiviteit: “they said,’ you have a blue guitar, you do not play things as they are.’ The man replied, ‘Things as they are are changed upon the blue guitar.” Het gaat meer om de wijze waarop iets waar wordt.

Als schrijver, zegt ze, zoekt ze naar het ongemakkelijke verhaal. Naar ‘dat wat niet verteld wordt.’

Deze geformuleerde kwetsbaarheid doet het verhaal aan kracht en gezag winnen.
Met boeddhistische precisie ontleed ze alle aspecten van het misbruik. In oorzaak en gevolg. En daarmee lijkt ze de basis voor een wankel herstel te leggen.

‘Weer een eenheid worden’, was haar doel bij binnenkomst van de kliniek. Een indrukwekkend boek!