Jeudboek over leugens en halve leugens

Op Charlies dertiende verjaardag verdwijnt haar vader. Ze weet niet waar hij heen is, en wil er ook in eerste instantie niet over praten. Ze voelt zich in de steek gelaten en naar haar gevoel kan ze hier met niemand over praten. Tot overmaat van ramp moet Charlie naar een “praatdokter“, omdat ze zo moeilijk “uit haar schulp komt”. Charlie voelt zich daardoor alleen maar steeds verder in het nauw gedreven.

Als je net begint te puberen, is dat de start van een spannende periode vol veranderingen Charlie heeft een eigenzinnige manier om naar de wereld te kijken. Ze is veel met zichzelf bezig en wil ontdekken wie ze is. Ze is niet alleen kritisch voor zichzelf maar ook voor haar omgeving. Haar emoties kunnen erg wisselen het ene moment is ze heel vrolijk en blij, het volgende heel verdrietig en gekwetst. Dat is lastig, maar het hoort er allemaal bij. Zelf zit ik met een puber in huis en regelmatig kwam er een glimlach op mijn gezicht bij het lezen omdat sommige situaties zeer herkenbaar waren.

Charlie voelt zich alleen, in de steek gelaten, ze heeft het gevoel dat iedereen liegt tegen haar maar komt dan tot het besef dat ze zelf ook leugens toepast.“Mijn toren van leugens wankelde. Ik hoopte stiekem dat hij zou omvallen, dan hoefde ik hem niet langer bang overeind te houden .Dan stopte het klemmen van mijn maag, misschien, en kon ik eindelijk slapen.” ( p.160)

“Leugenaar, leugenaar” bestaat uit korte hoofdstukjes met als titels dingen die Charlie zelf zegt of meemaakt in het stuk. Zo is er bijvoorbeeld het hoofdstuk “lekker” dat gaat het over de zelfgebakken taart van haar grootmoeder.

“De taarten van mijn oma Sonja waren niet te vreten. Echt heel vies. Ik denk dat ze haar best deed om haar baksels zo smerig mogelijk te maken. Om te zien of haar bezoek er iets van durfde zeggen.” (p.15)

Eigenlijk zijn de titels van elk hoofdstuk leugens die Charlie toepast. Dit vind ik dit zeer goed gevonden van de auteur, het draagt in zeer grote mate bij aan de titel “Leugenaar, leugenaar”.

“Leugenaar, leugenaar” omvat diverse thema’s zoals scheiding, pesten, puberteit. Ondanks deze thematiek is dit zeker geen zwaarbeladen boek. Dit komt mede dankzij de schrijfstijl van de auteur. Deze schrijfstijl is misschien simpel, maar enorm effectief.

Het boek is geschreven in de ik-vorm en dat werkt goed. Charlie krijgt hierdoor veel diepgang en is een geloofwaardig personage. Een puber, die bijna verdrinkt in haar eigen woede. Woede afkomstig van gevoelens van verraad en machteloosheid. Herman van Wijdeven weet op een ingenieuze wijze de gevoelens van een jonge puber op papier te zetten. Voor mij gaat dit boek vooral over de consequenties van je daden, over vriendschap, vertrouwen, eerlijkheid en leugens. Het draait om een meisje dat probeert de waarheid te ontdekken, al ontdekt ze ook dat er vele waarheden bestaan.