Münchhausen by proxy

Een speciaal boek en dus ook een speciale recensie, in de vorm van een aantal bedenkingen die ik me gemaakt heb tijdens/na het lezen van het boek.

In het woord vooraf zegt de auteur dat dit boek de nadruk legt op de minder zichtbare kant van Mbp (en niet op de excessen waarover de meesten van ons wel eens gehoord hebben). Prima zet, vind ik, want net aan die extreme vorm van Mbp had ik me verwacht toen ik dit boek begon te lezen.

Elk hoofdstuk heeft als titel een plantennaam, gevolgd door uitleg over de plant. Weliswaar interessante info, maar bij meer dan honderd planten is de kans klein dat er veel van blijft hangen, dus heb ik die tekst niet gelezen.

Het boek werd pas naar het einde toe echt interessant, vond ik. Waarom trapt iedereen, zelfs artsen, erin ? Waarom komt het kind niet op voor zichzelf ? Wat drijft de (bijna uitsluitend vrouwelijke) daders ?

Het grootste deel van het boek overheerste bij mij vooral de gedachte : Wat een verschrikkelijk vervelende en bemoeizieke moeder ! De lijdensweg die Roos allicht heeft afgelegd, komt niet altijd genoeg uit de verf. En daarnaast steeds die vraag : Waarom komt Roos niet veel vroeger voor zichzelf op ?

Respect voor Roos voor het schrijven van dit boek, het oprichten van een website, forum, stichting, ... Blij dat zij zo veel negativiteit uit haar leven heeft kunnen bannen en nu gelukkig is.

Ik wist niet dat er zo veel andere namen voor Mbp bestaan. De meest geschikte (want meestzeggende) vind ik Medical Child Abuse (MCA).