Tussen geheimen en stilte...

"Vertel het niemand" van Linda Jansma begint met een verdwijningszaak die meteen spanning oproept, maar het verhaal leunt niet op snelle wendingen. Het ontwikkelt zich juist rustig, via verschillende betrokkenen die ieder hun eigen stukje van het geheel laten zien.
Die wisselingen van perspectief werken goed. Je kijkt mee met ouders, recherche en mensen rondom een instituut voor doven en slechthorenden , waardoor je steeds net andere informatie krijgt. Het blijft overzichtelijk, omdat alles in een logische volgorde wordt verteld en af en toe een terugblik net wat extra context geeft. Geen gedoe, gewoon helder opgebouwd.
De spanning zit vooral in wat niet meteen wordt gezegd. Er wordt gedoseerd informatie vrijgegeven, waardoor je continu het gevoel hebt dat er iets onder de oppervlakte speelt. Niet alles klopt direct en dat maakt het interessant om door te lezen. Het gaat daardoor minder om “wie heeft het gedaan” en meer om wat er achter de keuzes en motieven zit.
De schrijfstijl is direct en zonder opsmuk. Korte hoofdstukken zorgen voor tempo, zonder dat het gehaast voelt. Vooral de stukken vanuit de ouders blijven hangen: de onzekerheid en machteloosheid komen geloofwaardig over en geven het verhaal emotionele lading. Sommige bijpersonages blijven wat op de achtergrond, waardoor niet alles even sterk binnenkomt.
Wat blijft hangen, is hoe geheimen, controleverlies en vertrouwen door het verhaal heen lopen. Niet zwaar aangezet, maar wel voortdurend aanwezig. Het verhaal maakt geen grote gebaren, maar bouwt een spanning op die gaandeweg steeds voelbaarder wordt en uiteindelijk nog even doorwerkt.
Ik heb "Vertel het niemand" van Linda Jansma ontvangen in ruil voor een recensie. Ik schrijf deze review volledig eerlijk, mijn mening staat voorop en wordt op geen enkele manier beïnvloed. Ik deel dus mijn oprechte leeservaring.