Autobiografischer dan vermoed

Toen ik alleen nog maar de naam zag van de auteur zag, was ik al een beetje verkocht: Roel Richelieu Van Londersele. Zou het echt? Neen, het blijkt een pseudoniem van Raoul Van Londersele. Maar van iemand die er zelf voor koos om onder deze naam bekend te worden, wou ik wel een boek lezen. Intrigerend.

Het boek zelf was een beetje lastiger, in het begin was het wat moeite doen om voort te lezen. Het (weliswaar mooi) beschrijvende verhaal kwam niet echt op gang. We volgen Robbert Van Lierde vanaf zijn zesde. Zijn jeugd kan bezwaarlijk liefdevol genoemd worden, zijn moeder lijkt iets tegen hem te hebben en uit dat ook op verschillende manieren. Zijn vader gaat er niet tegenin. Toch is de band tussen vader en zoon warm en sterk. We blijven het leven van deze jonge man volgen tot hij ver in de dertig is en zelf vader.

Halverwege kwam er wat meer vaart in het boek. Wellicht doordat er meer personnages werden opgevoerd. De rode draad in dit verhaal blijft de moeilijke verhouding met de dominante moeder en de poging van Robert om dichter bij zijn vader te komen. De 'verrassende uitleg' hiervoor, die helemaal op het eind van het boek komt, was voor mij jammer genoeg ietwat voorspelbaar. En toch biedt dit boek aan wie wat dieper nadenkt nog een onverwacht slot...

Dit boek is trouwens heel vlot geschreven. Het leest heel makkelijk dankzij korte hoofdstukken en veeleer korte zinnen. En het verhaal is bovendien chronologisch gebracht.

Tijdens het lezen vermoedde ik al dat het boek heel wat autobiografische elementen bevat. En dat vind ik altijd wel bewonderenswaardig: dat iemand feiten en gevoelens die voor zijn/haar leven van het grootste belang zijn, aan het papier en dus aan de lezer toevertrouwt. Maar dankzij de leesclub over dit boek en de kans die we kregen om de schrijver vragen te stellen, bleek dat het autobiografische gehalte van dit boek veel groter was dan gedacht. Dit feit wierp meteen ook een ander licht op dit boek. De diepgang die ik miste, verdween voor een groot stuk. Soms is een auteur helemaal niet alwetend wat zijn verhaal en personages betreft, en al zeker niet als het over een autobiografisch verhaal gaat. In plaats van het verhaal maar zo-zo te vinden, begon het me te fascineren. En daarom vind ik het een gemiste kans om dit niet op de kaft te zette (ook al heeft de auteur daarvoor goeie redenen gegeven), want die kennis mij heeft het met andere, positievere, ogen naar het boek doen kijken. Het krijgt daarom ook een halve ster meer dan ik eerst in gedachten had: 3,5.