Geen op-het-puntje-van-de-stoel ervaring

Laure van Rensburg is, ondanks haar Hollands klinkende naam, een Française die in Engeland woont. Van haar hand verschenen diverse korte verhalen in verschillende magazines. Haar debuutthriller volgt Ellie en Steven, die voor het eerst samen een weekendje weggaan. Wat als een idyllisch tripje begint, neemt algauw een duistere wending.

Ellie is een bescheiden en zeer intelligente studente aan New York University. Steven is een knappe en gerespecteerde docent op een elitaire school in Manhattan. In zijn omgeving wordt met jaloezie naar de relatie met zijn jongere vriendin Ellie gekeken. Wanneer het stel voor het eerst samen een weekend weg gaat, kunnen ze beiden niet wachten om elkaar beter te leren kennen. Maar als ze tijdens een sneeuwstorm vast komen te zitten in het afgelegen huis, slaat de sfeer om en wordt duidelijk dat zowel Ellie als Steven grote geheimen met zich meedraagt.

De plot en het omslag beloven een sterke thriller. De term ‘literaire thriller’ op het omslag was, bij nader inzien, misschien de eerste aanwijzing dat de verwachtingen wellicht anders zijn dan de werkelijkheid. Het verhaal begint namelijk heel traag met veel proza-achtige zinnen. Van Rensburg legt vooral in de eerste helft van het boek erg veel nadruk op haar literaire schrijfstijl, door veelvuldig te benoemen dat ‘de wind iets likt’, of dat ‘de lucht zwanger is van het een of ander’. Als je je voorbereid op een zenuwslopende thriller, zijn dat soort zinsnedes een behoorlijke afknapper. De stugge doorlezer wordt uiteindelijk wel beloond, nadat de tweede helft wat meer vaart kent en de onverwachte plottwist de aandacht trekt.

Van Rensburg schrijft vanuit drie verschillende perspectieven, ieder met een ander vertelperspectief. Dat zou misschien de nadruk moeten leggen op de verschillende invalshoeken, maar het is meer verwarrend dan bekrachtigend. De lezer leest met Ellie mee vanuit het ik-perspectief, terwijl Steven vanuit de derde persoon wordt belicht. En dan zijn er nog de onbeduidende dagboekfragmenten, waarvan lange tijd niet geheel duidelijk is hoe die precies in het verhaal passen. Later valt die puzzel wel prima in elkaar, maar het ontbreekt hem vooral aan sympathie of enig begrip voor de acties van de hoofdpersonages, waardoor de lezer geen op-het-puntje-van-de-stoel ervaring beleeft.

De plottwist geeft het langdradige, verwarrende verhaal een draai die de lezer niet echt had zien aankomen. Een intrigerende plottwist weliswaar, maar toch weet Van Rensburg de lezer niet omver te blazen. Ze weet simpelweg niet het juiste ritme te vinden in het verloop van deze thriller. Het verveelt te snel, waardoor de lezer het soms niet zal kunnen laten een beetje vooruit te bladeren om de vaart erin te houden. Een pijnlijke conclusie voor de auteur, maar helaas kan ik het er niet mooier op maken.