Gemiste kans

In Duitsland is Sofie Cramer onder haar echte naam Heidi Goch een gevierd feelgood auteur. Onder haar pseudoniem brak zij internationaal door, toen de filmrechten van haar roman Een teken van jou werden verkocht. Naast de Duitse verfilming (SMS für Dich) uit 2016, wordt een remake verwacht met onder andere Céline Dion. De filmmakers hebben in het boek waarschijnlijk een potentieel sterk plot voor op het witte doek gezien, want dat is het: potentieel sterk. Hoewel Cramer de verfilming(en) natuurlijk mooi in haar zak kan steken, is het geschreven boek niettemin een gemiste kans.

Nadat Clara's verloofde Ben plotseling overlijdt, staat haar wereld stil. Weg zijn alle dromen en plannen die ze samen voor de toekomst hadden. Clara moet alleen door en dat is zwaar. Met de onduidelijkheid van de oorzaak van zijn mogelijke dood (was het zelfmoord of niet?), pakt Clara langzaam de draad van het leven weer op. Ze begint weer met schilderen en spendeert tijd met haar beste vriendin. Op de emotionele momenten in haar nieuwe leven stuurt Clara wel eens een berichtje naar Ben. Ze gelooft er heilig in dat hij soms een teken vanuit het universum geeft om haar te stimuleren nieuw geluk te vinden. Maar wat Clara niet weet is dat Bens telefoonnummer weer is vrijgegeven en dat haar berichten nu dus aankomen bij Sven; een journalist die geïntrigeerd is door de mysterieuze berichtjes. Sven durft niet zomaar terug te antwoorden, en dus gaat hij op zoek naar de onbekende afzender.

Wie de achterflap leest, denkt: wow. Daar heb je een PS: I love you-achtige, meeslepende roman te pakken. Toch is het dat allerminst. Hoewel de plot als veelbelovend klinkt, heeft Cramer er onvoldoende uitgehaald om het echt meeslepend en romantisch te laten zijn. Cramer schrijft simpel. Oppervlakkig zelfs. Dat maakt het - toch al niet dikke - boek een makkelijke weglezer. Maar meer is het ook niet. Het verdriet van Clara komt nauwelijks op de lezer over. En ook Sven's karakter komt maar moeizaam tot leven. Het was net alsof ik de clichématige film Sleepless in Seattle in boekvorm aan het lezen was, maar dan zelfs nog zónder de kleffe en grootse romantische gebaren.

Een teken van jou lijkt net wat jaartjes te laat te komen. De personages komen niet zo goed overeen met de generatie van nu. In het verhaal lijkt de tijd bovendien een beetje te hebben stilgestaan. Wie van begin dertig stuurt immers nog ouderwetse sms-jes, zonder dat de afzender een 'gelezen' notificatie ziet? Wie heeft onlangs nog een werkende telefooncel in gebruik genomen? En waarom stuurt Sven niet gewoon simpelweg een berichtje terug? Toegegeven, dat laatste zou het hele verhaal om zeep helpen. Maar de uitwerking van wat een tranentrekker had kunnen zijn, mist ook maar enige emotie en spanningsopbouw. De uiteindelijke ontmoeting tussen Clara en Sven komt rijkelijk laat en wordt dan evenzo gezapig weer afgewikkeld. Jammer. Hoewel nog wel benieuwd naar de film, heeft Cramer haar lezers niet kunnen overtuigen met dit boek. Houd je van simpel? Dan is Een teken van jou heus geen foute keuze. Maar verwacht er zeker niet te veel van.