Een echte feelgood met een diepgaand randje

3,5 sterren

Wie (als feelgood liefhebber) die geweldige cover van Halsoverkop ziet, kan niet anders dan meteen nieuwsgierig raken naar het verhaal. Ook de omschrijving op de achterflap belooft een leuk enemies-to-lovers boek. De eerste indruk van dit - naar het Nederlands vertaalde - debuut van Kate Clayborn is alvast goed.

Zestien jaar geleden zag – of beter gezegd, hoorde – tiener Will Sterling het meisje van zijn dromen op een balkon in de binnenstad. Nu brengt een onverwachte erfenis Will terug naar hetzelfde gebouw, waar hij een jonge vrouw ontmoet wier stem hem verrassend bekend voorkomt... Hoe gecharmeerd Nora Clarke ook is van haar nieuwe buurman Will, ze is ronduit geschokt door zijn voornemen zijn appartement te verhuren als Airbnb. Vastbesloten haarzelf en haar buren tegen deze inbreuk op hun leven te beschermen, probeert ze zijn plannen te dwarsbomen.

Wie een sappig enemies-to-lovers verhaal verwacht, komt toch een beetje van een koude kermis thuis. Ja, de hoofdpersonen staan in eerste instantie lijnrecht tegenover elkaar met een aantrekkingskracht die buiten kijf staat. Toch bevat Halsoverkop meer dan dat. Het best vergelijkbaar met de boeken van Beth O’Leary, zet Clayborn een eigentijdse roman neer, waarin een kleine, maar hechte gemeenschap centraal staat. Want niet alleen draait het om Nora en Will, die met elkaar een vete uitvechten wat betreft de verhuur van Wills geërfde appartement, ook de andere bewoners van het flatgebouw hebben een rol in de schijnwerpers. Clayborn heeft een bonte verzameling, wat oudere bewoners samengesteld die in schril contrast staan met de jongere Nora en Will. Zij, die het appartement een jaar eerder erfde van haar oma; hij wiens oom het hem naliet. Niet verwonderlijk dat de setting van het verhaal daardoor een beetje oubollig aandoet.

Niettemin zoekt Clayborn ook de diepte op. Want hoe zorgzaam Nora ook voor haar oudere buren is, diep vanbinnen worstelt zij met het loslaten van alle goede herinneringen aan haar oma. En ook bij Will gaat het overlijden van zijn oom niet in de koude kleren zitten. Ook al heeft hij hem nooit gekend, het rijt wel een oude wond open die Will met uiterste zorg had proberen te vergeten. Dit vormt een waardevol contrast tegenover de vete die ze voeren over de verhuur. Want toegegeven, zo’n welles-niets spelletje zweept het verhaal weliswaar een beetje op; toch raakt de lezer daar ook wel gauw op uitgekeken.

In de eerste helft van het boek komt Clayborn als een diesel op gang. Er zit dan nog niet een hele vloeiende lijn in het verhaal, en het geheel doet daarom wat langdradig aan. Pas wanneer de vete wat tot bedaren komt, en de innerlijke gevoelens wat meer aan de oppervlakte beginnen te komen, wordt het verhaal interessant. Nora en Will kruipen uit hun schulp en de lezer krijgt het gevoel ze beter te leren kennen. In plaats van een zinderende liefde, ontluikt er een mooie vriendschapsband. Die onmiskenbare aantrekkingskracht nog steeds aanwezig latend. Nu niet alleen fysiek, maar ook emotioneel. Hoewel een prima recept voor dit plot, en ondanks de voorspelbaarheid en trage start ook heus een acceptabel verloop van het verhaal, raakt de lezer niet per definitie verknocht aan de hoofdpersonages. Het om elkaar heen breidelen duurt wellicht wat te lang. De uiteindelijke “sparks” ontvlammen wellicht niet knetterend genoeg. Al met al blijft deze enemies-to-lovers uitwerking een beetje aan de brave kant.

Desalniettemin is Halsoverkop een begeerlijke feelgood over goed buurschap, er voor elkaar zijn en het leren loslaten van de demonen uit je verleden. Een echte feelgood met een diepgaand randje.