Hi-lar-isch, maar écht hoor, #nietaankindengezinverklappen

Zoals de meesten onder jullie hier wel weten, ik ben kinderloos. Ik heb twee poezenkinderen en een hondenbaby maar daarvoor hoef je Kind & Gezin dus niet te raadplegen. En misschien maar beter ook. Hondenbaby Louis krijgt af en toe een pedagogische tik tegen de billen maar het is dat of een kaalgevreten bank, een kat zonder staart of een volgeplast huis waar je glijbaangewijs doorheen sliert. Alvorens iemand dierenbescherming wil bellen: elk dier in dit huis is hier koning en koningin, Jens en ik zijn slechts hun dienaars.

Nu even serieus, dit boek stond al een hele tijd op mijn leeslijstje uit gezonde nieuwsgierigheid naar het moederschap. Dit jaar werd ik 31 dus de ‘vraag wil ik kinderen?’ (en ook niet onbelangrijk: wil mijn partner dit?) spookt al een tijdje door mijn hoofd. Ik zou ik niet zijn als ik daar niet eerst wat research in de vorm van boeken wil naar doen.

Enter ‘#nietaankindengezinverklappen’. Dit boek bracht mij vaak zo hard aan het lachen en het voelde heel erg goed om een eerlijke kijk op het moederschap te mogen krijgen. Hoofdstuk BVBA het gezin is hi-lar-isch. Ik had bij het aanvangen van dit boek dan ook geen behoefte aan verbloemde boodschappen als ‘zwanger zijn is zalig’, sommige moeders onder ons mogen dat misschien zo ervaren (hebben), ikzelf denk eerder meer aan de aanslag op mijn lichaam gedurende minstens 9 maanden. Daarnaast roept het boek voor mij persoonlijk ook op om wat liever te zijn voor elkaar. Een kind opvoeden moet niet altijd makkelijk zijn. Moeders hebben dus geen nood aan wijzende vingers, overbodige commentaar of goedbedoeld advies waarmee sommigen enkel hun persoonlijke mening willen doordrukken. Stop daar mee, wees wat liever en help liever andere loedermoeders (of -vaders).

Dit boek is er voor alle moeders en niet-moeders. Voor iedereen die een realistische inkijk doorspekt met humor wil in het moederschap.