Een spiegel voor iedereen die durft kijken

Dit boek begint waar het boek 'Hoe ik talent voor het leven kreeg' eindigt.

Semmier Karim heeft eindelijk, na negen jaar, negen maanden, een week en drie dagen later een verblijfsvergunning. Nu begint de moeilijkste reis: een leven buiten het azc.

Hij wil zo snel mogelijk weer weg, naar Tarifa, een stad in het zuidelijkste puntje van Europa en waar hij in de bibliotheek over heeft gelezen. Daar wil hij Spaans leren en dan weer verder zien.

Maar zoals een oude Arabische dichter zei: de wind waait niet vaak zoals de zeilen willen.

Daarom wil hij geen woning en geen uitkering. Maar het systeem is moeilijker dan gedacht. Het is alles of niets. Wegraken lukt voorlopig niet.

Zo begint zijn verblijf in Nederland, het echte Nederland, het land van de bewoners. Calvin neemt hem mee naar het huis van Danielle. Daar maakt hij kennis met de mooie Lidewij en haar hond Diesel en woont hij samen met Calvin in een schuur. Wanneer het gezin heel verdrietig is over de dood van Edward, een konijn, is het voor Semmier heel lastig om dat te begrijpen. Voor hem betekent dood 'alle lijken, raketten en bombardementen die hij in zijn leven heeft gezien.'

In zijn boek beschrijft hij een hele serie verhuizingen. Het is van het ene dak boven zijn hoofd naar het andere. Het verblijf in het studentenhuis is heel speciaal. Elke student gaat op zijn eigen manier met hem om. Omdat hij geen uitkering heeft, is hij verplicht om baantjes te zoeken. Het meest gruwelijke is wel in de kippenkwekerij. Hij wordt kippenvanger. De baas is niet aardig voor zijn kippen maar wel voor asielzoekers.
Meer en meer komt hij terecht in het leven van mensen die buiten het systeem leven. Hij is niet de enige die niet (goed) geïntegreerd geraakt.

Wanneer hij later gaat buiten wandelen met een 'onzichtbare' hond krijgt hij veel makkelijker contact met anderen.

Rodaan Al Galidi schrijft open, eerlijk en transparant. Daardoor beklijft het zo en raakt het. We krijgen een kijkje in iemand die onze taal beheerst maar (nog) niet onze cultuur.

Het verschil tussen een dorp in Irak en in Nederland is prachtig beschreven. Eenvoudig en tegelijk zo beeldend dat je het allemaal voor je ziet.

Een boek dat iedereen zou dienen te lezen. Om kennis te maken met het leven van een vreemdeling, een asielzoeker. Om het even te zien door hun ogen, al is het maar een beetje.

Op de achterflap van het boek staat:

'Zijn dichtbundels De herfst van Zorro (2007) en Koelkastlicht (2016) waren genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. De roman De autist en de postduif (2011) won de Literatuurprijs van de Europese Unie. Kort daarna zakte hij voor het inburgeringsexamen.'

Misschien zegt dit citaat alles.