Een boek dat blijft hangen

De verborgen kinderen is geschreven door Elizabeth Byler Younts, zij staat vooral gekend door het schrijven van Amish-romans. Haar laatste boek The Bright Unknown, is vanuit het Engels vertaald door Marijne Thomas als de verborgen kinderen.

De verborgen kinderen speelt zich af in je jaren 30 en vertelt het verhaal van de jonge Brighton, die opgegroeid is in het Riverside tehuis voor krankzinnigen. De moeder van Brighton is daar opgenomen tijdens haar zwangerschap. De andere patiënten zijn haar vrienden. Door een jonge verpleegster Joann die ze als haar tweede moeder ziet heeft ze heel wat vrijheid die anderen niet hebben. Wanneer ze op een middag buiten speelt als ze vijf was ontmoet ze een albinojongen, die op de kinderafdeling lijkt te verblijven, de twee sluiten vriendschap en zorgen voor elkaar.
Wanneer Brighton zestien jaar is, luistert ze een gesprek af van Joann en begrijpt ze dat haar leven niet normaal is, ze keert zich tegen Joann en hierdoor wordt ze opeens al een patiënt gezien. Ze verliest alle privilege die ze had, Brighton ziet maar één oplossing meer en dat is ontsnappen.

In dit boek krijgen we een zicht hoe mensen in de jaren dertig gewoon weggestopt werden omdat ze op de verkeerde man verliefd werden, of omdat hun man vond dat ze er niet gelukkig uitzagen. Kinderen werden weggestopt omdat ze doof, blind of gewoon anders waren. Die kinderen of vrouwen waren niet gek, ze waren normaal voor ze het tehuis in gingen (niet allemaal maar velen) en er werd gewoon niet aangedaan, ze werden afgezet bij het tehuis zonder veel uitleg en wat geld… Die vrouwen werden uiteindelijk wel gek, door de manier waarop ze behandeld werden en de mensonterende behandelingen, zoals hydrotherapie, isolatie, sterilisatie en lobotomie. Nu kunnen we ons dit niet voorstellen dat het toen zo was, maar dit boek en het onderzoek van de schrijfster bewijzen dat dit echt bestaan heeft.
Maar ook als was je echt “krankzinnig”, dan nog gingen de mensonterende behandelingen niets geholpen hebben, mensen met mentale problemen verdienen de juiste behandeling en juiste ondersteuning.

Byler Younts is er met de verborgen kinderen in geslaagd een meeslepende roman neer te zetten, het boek is vanuit twee tijdlijnen geschreven, de tijdlijn die geschreven is vanuit de instelling, leest zwaar beladen en is soms schokkend, maar de schrijfster is er in geslaagd er een positieve nood aan te koppelen, door de onverwoestbare vriendschap tussen Brighton en de albinojongen naar de voorgrond te brengen, net als de band die ze heeft met verpleegster Joann, die haar beschermd en opvoed als dat ze haar dochter is, toch gaan ook Brighton haar ogen open als blijkt dat niet alles is, zoals zij dacht dat het was. Vanuit het heden moet Nell het verleden onder ogen zien te komen, wat haar zwaar valt, maar ze beseft dat het verhaal verteld moet worden, dat de omstandigheden waarin de instelling werd gerund aan het licht gebracht moet worden. Want niet iedereen was gek die in Riverside zat.

De verborgen kinderen is een goed uitgewerkt verhaal, met een bepaalde spanning in het boek die ervoor zorgt dat je steeds verder wilt lezen om de afloop te kennen.
Het is een boek over vriendschap die hoop heeft op een beter leven, hoop dat er toch nog goede dingen bestaan, een wereld naast de instelling, naast alle gruwelheden.