De (on)mogelijkheid van het ermee moeten doen

Een inkijkje in het hoofd en leven van Annelies; met scherpe pen, een flinke dosis realisme en een snuf humor beschrijft ze de kronkels van haar geest en het leven met chronische ziekte.

En daar windt ze geen doekjes om. Zonder haar schrijven een zwaarte te geven die het lezen vertraagt, beschrijft ze de regelmatig frustrerende werkelijkheid van een ziel vol levenslust en ambitie met een lijf vol pijn en beperkingen.

Ik denk dat dit boek voor lezers met een chronische ziekte veel herkenning kan geven en een inspirerend perspectief met af en toe een per ongelukke tip. Voor mij als tamelijk gezond persoon moest ik even schakelen. De teksten voelden in het begin vrij zwaar aan en ik kon me er niet altijd toe zetten om verder te lezen. Later heb ik me daarvoor geschaamd. Het lezen over het leven met een chronische ziekte kwam me soms vermoeiend voor, maar ik hoef het niet te leven.

Gedurende het boek kreeg ik steeds meer inzicht in het gemoed van Annelies, en veel mensen met haar denk ik, en bewoog het gemoed van mij als lezer met haar mee. Bij het sluiten van het boek kan ik alleen maar bewondering hebben voor haar vallen én opstaan, steeds maar weer.