Voorspelbaar verhaal

Wanneer ik mijn recensie van Berouw opnieuw las, kon ik concluderen dat dit voor mij geen topthriller was. Ik zat toen ook wel net in een hectische periode, wat waarschijnlijk ook heeft meegespeeld. Het lezen van het tweede deel - Jaloezie - besloot ik niet langer uit te stellen.

Wat ik mezelf al vanaf het lezen van de flaptekst afvroeg, is waarom je in godsnaam je ex-vriendin zou laten zorgen voor het kindje dat je samen met je vrouw hebt wanneer zij in coma ligt. Hoe meer ik over Hillevi las, des te opmerkelijker ik deze beslissing vond. Ze was extreem geobsedeerd door baby Ines.

Al snel kom je er ook achter dat Kristoffer Emma heeft bedrogen terwijl ze in coma lag. Vanaf dan konden hij en Hillevi niet meer op mijn sympathie rekenen. Wie mij al langer volgt, weet dat ik me behoorlijk kan ergeren aan personages die elkaar bedriegen.

Tijdens het lezen van het verhaal kreeg ik niet het gevoel info te missen uit het vorige boek. Gelukkig maar, want ik kon me amper iets herinneren van dat verhaal.

Het boek bestaat uit korte hoofdstukken en dat zorgde wel voor een hoog leestempo. Wanneer Emma het gevoel krijgt dat er iets niet klopt, schakelt ze de hulp in van haar collega. Hem vond ik het meest sympathieke personage. Zijn onderzoek was het meest interessante om te volgen. Verder waren de meeste gebeurtenissen in dit boek zeer voorspelbaar, al waren er toch ook enkele die ik niet zag aankomen.

Het einde kwam voor mij als een totale verrassing en dat kon de eerdere voorspelbaarheid nog een beetje goedmaken. Al zal er voorlopig geen nieuw werk van Sofie Sarenbrant aan mijn boekenkast toegevoegd worden gezien ook dit boek mij niet voldoende kon bekoren.