Geen handleiding maar een openhartig verhaal

De familie van Lisanne woont bij mij in de buurt, ik ken veel mensen uit haar omgeving. Toen haar moeder ziek werd hoorde ik regelmatig hoe het met haar ging. In een dorp leven de mensen met elkaar mee, vooral in voor- en tegenspoed. Haar moeder heb ik niet persoonlijk gekend maar na het lezen van dit boek lijkt het of ze toch een bekende is geworden.

Lisanne heeft een eerlijk en persoonlijk verhaal geschreven over de ziekte, het overlijden en vooral ook hoe ze zich daarna weer heeft herpakt om met dit immense verlies verder te kunnen leven.

Na het bericht dat haar moeder ongeneeslijk ziek was heeft het gezin een intense tijd gehad samen. Lisanne ging vaak naar huis om nog zoveel mogelijk tijd door te brengen met haar moeder. Ondertussen heeft ze ook nog een relatie en een baan waar ze aandacht aan moet geven, het is een heftige tijd voor haar.

Dit boek is op een luchtige en fijne manier geschreven, gelukkig valt er ook regelmatig nog wat te lachen, zoals Lisanne zelf ook schrijft, "humor verlicht alles". Dit maakt dat het ondanks het verdrietige onderwerp geen heel zwaar verhaal is geworden. Toch moest ik het af en toe een tijdje wegleggen omdat ik geconfronteerd werd met mijn eigen herinneringen aan familieleden die ik zelf heb verloren. Een hele mooie en herkenbare zin vond ik "Mijn emmertje is nooit meer helemaal leeg".

Na het lezen van dit boek wist ik zeker dat haar moeder heel trots op haar zou zijn geweest dat ze dit boek heeft geschreven. Het is dan ook zeker een aanrader als je een dierbare hebt verloren, het maakt niet uit of je jong of oud bent.