Het zwaarste boek van Spit

Ongetwijfeld is dit het persoonlijkste en ook zwaarste boek die Spit tot nog toe heeft geschreven. Het vertelt specifiek haar verhaal in de context van het sterven van haar moeder aan slokdarmkanker door een levenlang alcoholmisbruik.
Het verhaal is er één van een disfunctionele familie die vecht om niet te verdrinken en vaak weinig sociaal lijkt, zelfs op momenten zelfs marginaal. Ook is het niet netjes van de vader om maar steeds de moeder in haar afkickperiode opnieuw met alcohol te verleiden, alsof hij niet alleen wilt drinken.
Het is ook hier en daar chaotisch omdat het springt naar verschillende tijdstippen: het nu, waar Spit het proces van haar stervende moeder volgt naar haar niet altijd zo fijne jeugd. Dat doet ze door ook af en toe de stijl van haar schrijven te veranderen, zodat het letterlijk lijkt alsof je met een jongere Spit te maken hebt.

Juist door dit persoonlijke vind ik dit het beste boek van Spit tot nog toe, en terwijl ik bij haar andere boeken altijd het gevoel had dat het toch steeds wat korter kon, had ik dat met dit boek niet.