iedereen naar de hemel?

Het universalisme is natuurlijk niet nieuw, en zoals Sonneveld zelf aangeeft bestond het al vanaf het begin van het christendom, en was het vrij populair (al is zijn stelligheid in het boek dat dit de meerderheidsvisie was niet expliciet historisch)... Hij heeft trouwens een vrij eenvoudig beeld van de worsteling waarmee infernalisten (de benaming van Sonneveld voor de mainstream christenen die geloven in een eeuwige hel) kampen, want die zijn in feite niet ver weg van zijn eigen worstelingen en waarom hij uiteindelijk voor het universalisme heeft gekozen, argumenten die vaak gewoon ook spelen als je gelooft in een tijdelijke hel; zo stelt hij dat het voor een moeder wel ondraaglijk moet zijn om in de hemel te zijn en te beseffen dat je kind eeuwig "brandt" in de hel. Maar is dat dan minder voor een moeder die beseft dat haar kind voor honderd jaar brandt in de hel?
Zijn argumenten zijn ook heel weinig schriftuurlijk of weteenschappelijk en vooral emotioneel, en die kan ieder weldenkend mens wel volgen, denk ik. Zo is één van de argumenten dat mensen met een BDE hoofdzakelijk een positieve ervaring krijgen, maar dan ga je af van het christelijke natuurlijk en ga je eerder het bekijken vanuit en spiritistische kant. Niets mis mee natuurlijk, maar dan is het geen christelijk theologisch werk meer. Zijn schriftuurlijke argumenten zijn vrij pover en vaak ook een beetje eenzijdig. Zo stel hij dat aionios niet vertaald moet worden met eeuwig, waar hij wel een punt heeft, maar aionios wordt ook gebruikt om het altijddurend bestaan van God mee aan te duiden. Door dus rechtlijnig mee te gaan in zijn argumentatie stel je dat God ook maar tijdelijk is. Verder heeft hij sowieso de neiging zijn argumentatie enkel toe te passen wanneer het over hel gaat, en niet over eeuwige vreugde in de hemel, terwijl dezelfde bewoordingen worden gebruikt.
Verder heb ik hem al eens betrapt op niet helemaal eerlijk met de geschiedenis om te gaan, en dat doet hij in dit boek ook af en toe. Zijn argumenten zijn vaak te stellig waar de geschiedenis dat niet zo stellig laat zien.
Verder herhaalt hij bijzonder veel. Over het universalisme lijkt mij dan Jurgen Moltmann met zijn theologie van de hoop een betere keuze, maar natuurlijk ook een stuk zwaarder.