Intrigerend verhaal; maar maakt de verwachtingen niet helemaal waar

Na een dodelijke virusuitbraak, die door de mens is gecreëerd en die de wereld heeft gedecimeerd, proberen enkele wetenschappers een race tegen de klok om ervoor te zorgen dat er nog een volgende generatie komt van mensen. Dat doet ze door kinderen te kweken die volledig opgevoed zullen worden door intelligente robots die bekendstaan als de moeders en die niet door het virus kunnen worden aangetast.

De moedercode is in feite een bijzonder intrigerend verhaal waar de schrijfster probeert te analyseren hoe het moederinstinct in elkaar zit. Dat doet ze door dat moederinstinct in artificiële intelligentie te willen gieten. Het is in ieder geval een bijzonder interessante gedachte en probeert ook meer inzicht in het moederinstinct te geven, waar ik mij als kinderloze man wel vragen bij stel: hoe komt het dat een moeder zo'n intense band met haar kind creëert.
De schrijfster gaat hier vrij diep op in, en beschrijft de moedercode, zoals dit artificiële moederinstinct gedoopt wordt, met verve. Je kan merken dat de schrijfster een biologe is, maar ook psychologisch gaat ze dieper op het onderwerp in. Vooral interessant is hoe de kinderen zich aan deze machines hechten, zoals kinderen zich aan echte moeders, van vlees en bloed hechten, en waarom ze dat doen.
Het boek is dus vooral een wat-als boek geworden, die niet helemaal de verwachtingen waar maakt. Vooral in het begin moet je wat in het boek komen, en de schrijfster dreigt ook wat verwarrend te schrijven. Verder heeft ze soms de neiging iets te veel personages te introduceren, die zeker in het begin, niet allemaal mooi zijn uitgewerkt.

Maar al bij al is het toch wel een mooi sf-boek geworden, die de naam science fiction echt waard is.