Beklemmende sfeer

Bettie Elias schept meteen een beklemmende sfeer in de verhaallijn van Jongen zonder naam. Ze schrijft op een ingetogen en serene manier over de ontberingen in een Jodenkamp, waarbij de emoties langzaam tot uiting komen. Het is rauw en zonder dat er doekjes omheen worden gewonden. Ze laat zien wat dit met de slachtoffers doet. Ze belicht daarin ook de mensen die liever niet gedwongen werden aan dit mensenleed mee te doen. Knap hoe de auteur hierbij rekening heeft gehouden met haar jonge doelgroep. Daarnaast verplaatst ze zich moeiteloos in zowel Samuel als Aaron. Het is tevens mooi om te lezen hoe de schrijfster de jonge karakters toch onverhoopt kind laat zijn. Er wordt voornamelijk gewerkt met show en weinig tell. De lezer kan enige vooraanschouwing op de tong proeven wanneer Samuel met zijn familie op transport wordt gezet. De spanning wordt vanaf dat moment nog een beetje meer opgeschroefd. Elias laat Samuel op een bijzondere manier het pad van Aaron kruisen, ook al heeft hij misschien niet meteen door dat hij zijn redder is tegengekomen. Het is daarmee een verhaal met een hartverwarmend einde, maar dat uiteraard nog wel de nodige vragen kan oproepen. Het is hoe dan ook erg leerzaam voor de jonge lezer, en het boek prikkelt om meer over dit waargebeurde onderwerp te willen weten. Het is een mooie aanvulling voor bijvoorbeeld een schoolbibliotheek.