Balans en diepgang

Hoewel er sprake is van een stereotype nerd in Supernerd, werd dit ondanks dat het woord stereotiep nog wel eens rillingen kunnen opwekken, niet negatief door Emmy van Ruijven neergezet. De auteur laat lezers kennis maken met het Dungeons&Dragons spel en het verhaal doet ook denken aan Shadowhunters, al werd Supernerd al snel leuker gevonden dan het werk van Cassandra Clare. De personages hebben ook de nodige diepgang. Ze werden grappig neergezet, zijn een moderne weerspiegeling en ze hebben ook een doel met een subtiele knipoog naar een eeuwenoude levensstijl gekregen en een misschien wel diepgeworteld gebruik. De goede balans tussen show don’t tell zorgt ervoor dat de lezers blijven nadenken en hierdoor worden bepaalde dingen niet meteen weggegeven al liggen ze misschien wat voor de hand. Het verhaal is niet alleen tot het einde spannend, het is ook fascinerend en misschien een beetje excentriek. Door het plot krijgt de lezer het gevoel aan een cliffhanger vast te zitten en ook weer niet: het is er eentje waar de lezer zijn of haar eigen interpretatie erop los kan laten. Een verfrissend verhaal dat schreeuwt om een vervolg.