thuiskomen

Santa Montefiore, getrouwd met Simon Sebag Montefiore, is reeds goed gekend onder de feelgood lezers. Ze debuteerde met Onder de ombu-boom waarmee ze internationaal een groot succes boekte.

Valentina’s laatste reis werd uitgebracht in 2005. Een feelgood die zich afspeelt in Engeland en Italië.

Het verhaal

Alba Arbuckle voelt zich niet meer goed in haar vel. Dit gevoel wordt versterkt waneer ze een portret vind van haar overleden moeder, Valentina. Haar vader en stiefmoeder hebben nooit echt vermeldt wat er met haar gebeurt is. Hierdoor gedraagt Alba zich wat opstandig tegenover hen. Ze woont dan ook alleen op de Valentina, de boot genoemd naar haar moeder. Terwijl ze een redelijk losbandig leven leidt blijft het gemis van haar moeder knagen aan Alba. Met de hulp van de brave Fitz komt ze iets meer te weten over haar moeder. Na een ruzie met Fitz vertrekt ze moederziel alleen naar Incantellaria. Een dorpje aan de baai van Napels waar haar moeder van afkomstig zou zijn. Daar komt ze meer en meer te weten over haar moeder. Maar vooral wat er nu effectief met haar gebeurd is.

Mijn gedacht.

Bij Montefiore is het een beetje als thuiskomen. Ik voel me volledig thuis in haar manier van schrijven. Ze omschrijft alles op een zodanige manier dat je het boek als een film voor je ogen kunt gaan afspelen. Ze omschrijft de omgevingen op een schilderachtige manier. Deze manier zorgt ervoor dat ik het boek redelijk vlug kan uitlezen zonder ergens met haperingen te zitten.

Altijd zit er wel een liefdesverhaal in Montefiore haar boeken zonder dat het te wordt. Ik kan dit wel lezen maar ben geen fan verhalen waar alles enkel en alleen maar rond die liefde draait. De balans tussen liefde en verhaal zit zeer goed in dit boek.
Het verhaal is er eentje van een zoektocht. Het zoeken naar waarheden en de redenen van halve waarheden. Met mondjesmaat leer je Valentina beter kennen. Dit wordt ook gedaan door nu en dan te switchen tussen heden en verleden. Naarmate het einde van het boek nadert komen deze twee tijden meer en meer samen.

De personages vind ik zeer aannemelijk. Volgens mij kunnen ze wel in het echt bestaan hebben. De broodnodige band met de personages is er in dit boek al redelijk snel. Alhoewel de band met Alba iets minder sterkt is dan die met Fitz. De onderlinge dynamiek tussen al de personages zit steeds goed in elkaar.

Het slot brengt het grootste deel van de waarheid volledig naar boven. Er is maar één vraag die aangehaald wordt maar geen duidelijk antwoord krijgt. Montefiore heeft er voor gekozen om ons in het laatste deel nog te verwennen met wat verrassingen.
Haar laatste deeltje maakt de cirkel perfect rond met de start van dit verhaal.

Conclusie

Een feelgood boek waarbij je je echt wel goed voelt bij het lezen. Goeie personages met genoeg diepgang om het verhaal op gang te houden. Een fascinerende zoektocht naar de waarheid waar je als lezer meer en meer betrokken bij voelt. Schilderachtige omschrijvingen van omgevingen waardoor je het als het ware als film voor je ogen kunt gaan afspelen. Ik ben en blijf voorlopig fan van haar schrijven.