De laatste grens

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Zoals op onze website al gezegd, kwamen we Dominique tegen op de boekenbeurs ‘Lees’. Nadat ze ons vertelt had dat haar boeken toch echt thrillers waren en wij de achterflap gelezen hadden, werden wij nieuwsgierig en nu werd het toch echt tijd om het eerste deel te gaan lezen. Wat extra leuk is, is dat Dominique het boek ook gesigneerd heeft. Dit geeft het boek toch altijd iets speciaals. De hoofdstukken worden iedere keer voorafgegaan door enkele regels uit een liedje. De zanger en het album waar het liedje opstaan worden ook vermeld. Ook wordt het jaartal genoemd waarin het liedje verschenen is. Dat vind ik een leuke toevoeging. Eventueel kun je hier een aparte playlist voor maken. Het boek staat ook in Kobo Plus, echter de regels uit het liedje met de gegevens van dit liedje staan in het e-book niet vermeld. Dat vind ik op zich wel een gemis. ‘De laatste grens’ is het eerste deel van een trilogie met Mijanou Naughton in de hoofdrol. In dit eerste deel worden de verschillende personages uitgebreid aan je voorgesteld. Dit had wat mij betreft soms iets beter in het verhaal verwerkt mogen worden. Op een bepaald moment worden de personages uit het politieteam in een lijst opgesomd en voorgesteld. Dit vind ik persoonlijk minder en ik had hier liever gezien dat je de personages uit het verhaal zelf leert kennen. Maar zo weet je wel meteen wie, wie is. Naast de gewone hoofdstukken lees je soms hoofdstukken die schuin gedrukt zijn, dit zijn de laatste gedachten van de slachtoffers. Je leest niet wat de dader met ze doet, maar je leest wel wat de slachtoffers in hun laatste gedachten denken en dit vind ik erg verfrissend. Dit lees je niet zo snel in een thriller. Hierdoor weet je niet precies wat de dader met ze doet, maar door de gedachten weet je wel dat het gruwelijk is. Daarnaast lezen we ook soms stukjes vanuit de moordenaar en hierdoor krijg je als lezer een completer beeld, al blijft onduidelijk wie de dader is, en de reden waarom hij zich op een bepaald moment persoonlijk tot Mijanou richt, blijft ook nog onduidelijk. De hoofdstukken zijn kort en hierdoor blijft de vaart goed in het verhaal zitten. Ook heeft Dominique de hoofdstukken zo geschreven dat je steeds nieuwsgierig blijft naar een volgend hoofdstuk. Ik kon dan ook alleen maar verder lezen. Vooral naar het einde toe werd de spanning echt opgedreven en zat ik op het puntje van mijn stoel. Het verhaal heeft een open einde en dit zorgt ervoor dat je meteen door wilt lezen in het tweede deel. Dat is één geluk want het vervolg ‘Absint‘ is ook gewoon al te verkrijgen en die ligt hier ook reeds klaar om gelezen te worden.