Erg geworsteld met het verhaal

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Dit was voor mij de eerste kennismaking met de boeken van Frances Liardet. Ik had wel al veel positieve geluiden over ‘We moeten dapper zijn’ gehoord, dus dit maakte mij extra nieuwsgierig naar dit nieuwe boek van haar hand. Het boek begint met een proloog. James is in Tunesië gelegerd en vertelt hoe zijn gevechtsvliegtuig uit ziet en dat hij altijd bidt voor hij opstijgt en waarom hij dit doet. Hieruit blijkt duidelijk dat James verliefd is op Yvette. Hierna maken we een sprong in de tijd en zijn we in 1974 in Engeland aanbelandt, waar James bij de diaken op gesprek is omdat hij graag pastoor wil worden in een andere parochie. Deze sprongen in tijd tekenen het boek een beetje, want deze zul je regelmatig tegenkomen en ondanks dat ik dit in veel boeken fijn vind, vind ik het hier een nadeel. De auteur heeft er voor gekozen om erg vaak in tijd te switchen, maar ook van vertelpersoon te wisselen. Hierdoor moet je erg goed je aandacht bij het verhaal houden, anders ben je op een bepaald moment de draad van het verhaal kwijt en moet je terug bladeren. Ik had dan ook regelmatig de gedachte ‘Wat ben ik in Godsnaam aan het lezen?’. En dit is jammer, want ik had hoge verwachtingen van dit boek. De personages wisten mij niet echt te raken en ik kreeg geen band met ze. Ze bleven voor mijn gevoel erg oppervlakkig. Zo komt James, via de dagboeken van Yvette ergens achter, er wordt wel gezegd dat hij woedend is, maar je voelt het niet onder het lezen. Maar ook zijn zoon Tom is op een bepaald moment kwaad op James, maar als ze elkaar dan weer zien wordt het niet echt duidelijk dat het uitgepraat wordt. Het blijft allemaal aan de oppervlakte en gaat nergens de diepte in. En vooral met de thema’s die in dit boek besproken worden zoals, de geheimen waar James achter komt, het verdriet om een doodgeboren kind, de ziekte waar Yvette aan gestorven is. Al deze thema’s worden wel aangestipt, maar blijven daarna een beetje in de lucht hangen. Daar had naar mijn gevoel meer uitgehaald kunnen worden. De achterflap gaf mij het gevoel dat ik een bijzonder verhaal zou gaan lezen, maar eenmaal aan het lezen, merkte ik dat dit gevoel al snel verdween en ik aan het worstelen was met het verhaal. De schrijfstijl is wat oudbollig, en door dat Liardet regelmatig switcht in tijd en persoon, moest ik echt mijn best doen om de aandacht bij het verhaal te houden. Dit lukte mij jammer genoeg niet zo goed. Naar het einde toe werd het verhaal naar mijn gevoel wel beter, maar dat was voor mij te laat. Ik had toen al zoveel met de personages geworsteld dat ik het helaas niet meer met plezier kon lezen.