Te veel wollige tekst waardoor ik het verhaal kwijt was

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Het verhaal begint met een proloog op een plaats delict waar iets gebeurd is wat je normaal alleen bij dieren ziet. Ik moet meteen denken aan een halve slachtpartij of iets anders gruwelijks. Ik sla snel de pagina om, want ik ben natuurlijk benieuwd wat er aan de hand is. Vervolgens komen we bij Dag 1, waarbij Ellie en Steven samen naar hun gehuurde huisje rijden. Het boek lijkt op dit moment meer een new adult dan een thriller en ik vraag me af waar de spanning blijft. In de tekst zitten veelal wollige teksten zoals o.a. onderstaande: Quote: "Onder hem ligt Ellie op haar zij te slapen, haar lichaam opgekruld tot een vraagteken. Gisternacht lag ze op haar buik, ze was wakker en beet op haar onderlip. Hij had haar haren van haar rug geveegd, de knobbels van haar ruggengraat gekust en de richel naar de verzonken vlakte van haar onderrug gevolgd. " Ja, dan ben je mij op een bepaald moment echt kwijt. De richel naar de verzonken vlakte van haar onderrug? Dit soort dingen kwam ik vaker tegen en dat haalt voor mijn gevoel echt de vaart uit het verhaal. Ik weet niet of dit aan de vertaling ligt, of dat dit in de originele tekst ook op zo’n manier staat. Als je dan andere stukken tekst leest die gewoon rechttoe rechtaan geschreven zijn had ik soms het gevoel alsof het boek door twee personen geschreven of vertaald is. Ongeveer halverwege het boek werd het verhaal gelukkig wel spannender en werd het een echt kat-en-muis-spelletje, wie krijgt wie te pakken. Hier wordt ook op een bepaald moment duidelijk waarom diegene tot deze daad gekomen is en dat hier een heel verleden aan vast zit. Zoals de auteur ook schrijft heeft ze dit verhaal geschreven vanwege de #me-too discussie die op gang gekomen is. Wat dat betreft had er denk ik meer uit het verhaal gehaald kunnen worden. Nu bleven de personages wat vlak en kreeg ik niet echt sympathie voor een van de twee hoofdpersonen. Van Rensburg heeft wel een vlotte pen, hierdoor las ik het boek wel snel uit, maar door de soms wollige teksten en de vlakke personages werd het boek toch niet helemaal wat ik er van verwacht had. Ik denk dat Van Rensburg het zeker in zich heeft om een goede thriller te schrijven, maar ik denk dat ze wat meer aandacht zou moeten besteden aan de personages, door deze wat meer body te geven zou het verhaal ook krachtiger worden.