Het huis in Parijs

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Het boek bestaat uit twee verhaallijnen. Aan de ene kant de verhaallijn die doorloopt tot in de tweede wereldoorlog en de tweede verhaallijn is de huidige tijd (2012). Ik merkte dat ik tijdens het lezen in eerste instantie meer plezier beleefde tijdens de eerste verhaallijn en ik had wat moeite met de verhaallijn in het heden. Ik vroeg me lange tijd af waar deze heen moest leiden, al wordt dat natuurlijk op een bepaald moment heel duidelijk en op het moment dat beide verhaallijnen te linken zijn aan elkaar werd voor mij ook de huidige tijd echt interessant. We lezen in de verhaallijn uit het verleden vooral over Skye, hoe ze opgroeit en bij de WAAF terechtkomt. Als vrouwelijke piloot krijgen ze in eerste instantie eenvoudige klussen, aangezien ze niet echt serieus genomen worden, maar onder andere door de vliegkunst van Skye krijgen ze steeds meer taken en worden ze uiteindelijk ook serieuzer genomen. Je merkt onder het lezen dat Lester weet waar ze over schrijft en dat ze gedegen onderzoek gedaan heeft over deze speciale afdeling van de Royal Air Force. Ze durft ook een realistisch beeld van de oorlog te schetsen. Hierdoor heeft Skye regelmatig te maken met de dood en verdriet waar ze niet lang bij stil kan blijven staan. Maar ook de dans- en filmavonden die georganiseerd werden, zodat de soldaten een verzetje hadden en waar de oorlog even ver weg lijkt weet Lester goed te omschrijven. De verhaallijn in het heden gaat in eerste instantie vooral over de Dior-jurken en hoe die in het huis van de oma van Kat Jourdan terecht zijn komen. Daarnaast gaat het over een opbloeiende liefde tussen Kat en Elliott. Deze verhaallijn vond ik in eerste instantie minder boeiend en ik vroeg me vooral af wat deze Dior-jurken voor meerwaarde hadden bij het verhaal. En ik snap achteraf, zeker deze connectie, vooral na het Nawoord gelezen te hebben van de auteur. Echter voegde het niet zo veel toe aan het verhaal, vooral doordat er weinig over het kamp verteld werd. Als dit meer uitgewerkt was geweest en Dior meer ter sprake was gekomen had ik deze toevoeging beter kunnen begrijpen. Vanaf het moment dat Elliott en Kat in de aangrenzende tuin komen en het geheim langzaam ontrafeld wordt, was het boek ook absoluut niet meer weg te leggen. Door het nawoord van Lester merk je dat het boek gedeeltelijk op feiten gebaseerd is en andere gedeelten fictie zijn. Hierdoor krijg je als lezer ook een realistischer beeld van de WAAF en hun taken. Dit is een boek die voor een aantal aangename leesuurtjes zorgt.