Fien Vermeulen - Het regent zonnestralen

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Ik had de naam Fien Vermeulen wel al eens gehoord, maar kon mij er niet meteen een gezicht bij plaatsen, maar toen ik de cover zag kwam het gezicht me wel ergens bekend van voor, maar waarvan? Dat zal beslist van tv of radio zijn, maar dat maakt ook niet zo veel uit. De cover zorgde ervoor dat ik wilde weten waar het boek over ging. En nadat ik dat gelezen had kon ik niet wachten om dit boek te gaan lezen. Omdat wij de boeken altijd zo veel mogelijk op volgorde lezen, waren er nog enkele boeken voor die eerst gelezen zouden worden. Maar ik zag dit boek steeds dichter bij komen. Wat mij meteen op viel tijdens het lezen is dat Fien ontzettend positief ingesteld is. En dit boek gaat inderdaad niet alleen over iemand die kanker heeft, maar nog veel meer over iemand die kanker heeft gehad. Dan te horen heeft gekregen dat ze niet lang meer te leven heeft en vervolgens van het ene uiterste naar het andere gaat en gezond verklaard wordt. En dat dit impact heeft op je, dat kan denk ik iedereen zich wel voorstellen... Want hoe pak je je leven weer op, als je leven net nog opgegeven was? Fien heeft dit gevecht op een mooie en positieve manier omschreven. Ze probeert haar leven op zo'n goed mogelijke manier weer op te pakken, maar komt zich zelf regelmatig weer tegen. Iedereen gaat er vanuit dat ze weer beter is, maar zij zelf voelt zich niet beter. Ze mist de energie en heeft vaak een tweestrijd. Dit is een uniek inkijkje wat de gevolgen van zo'n diagnose is als blijkt dat je dan toch het geluk hebt om te mogen blijven leven. En hier bij merk je meteen dat dit inderdaad geen boek is over iemand die kanker heeft. Het is een boek met een dikke plus. En ik denk dat dit niet alleen een boek is voor iedereen, zoals mij, die gewoon interesse heeft in dit soort boeken, maar nog veel meer voor mensen die net als Fien, hetzelfde meemaken, maar ook voor hun familie en/of vrienden. Want ik denk dat dit gevoel voor veel mensen onbegrijpelijk is. Maar ik denk ook dat dit een boek is voor familie/vrienden van iemand die chronisch ziek is. Ik heb zelf polymyositis (ziekte waarbij de spieren veelvuldig ontsteken) en ook ik moet toch vaker aan mezelf denken en hierdoor egoïstisch zijn. Maar dit is niet voor iedereen te begrijpen en dat geeft een innerlijke tweestrijd. Dus ik herkende wel een aantal dingen in het boek. Het enige kleine minpuntje wat ik heb... Ik bleef na het dichtklappen van dit boek wel een beetje met een vraag zitten. Hoe gaat het met de moeder van Fien? Dit was wel een los eindje wat ik een beetje miste in het verhaal. Maar ik kan me ook voorstellen dat Fien dit persoonlijk vind, en het niet in het boek vindt horen. Ik kan iedereen, maar vooral de mensen die in hun omgeving te maken hebben met iemand die chronisch ziek is of langdurig ziek is geweest, aanraden om dit boek te lezen.