Niet mijn ding helaas.

Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl. Linda Prins is een nieuwe auteur in boekenland en dit is toch altijd spannend. Vooraf vraag ik me dan altijd af, hoe schrijft deze auteur? en Bevalt deze schrijfstijl me? Vragen die mij dus nu ook vooraf door mijn hoofd spookten. Het verhaal begint dat het gezin, Eva, haar man Henri en hun zoon Sven onderweg zijn naar een reünie van de survivalweek in de Ardennen van Henri. De toon van het verhaal is luchtig en ik merk al snel dat Prins aardig wat humor in het verhaal weet te brengen. Hier houd ik wel van. Dus ik lees snel verder. Dan gebeurt er iets waardoor Henri eerder vertrekt van de reünie en Eva samen met haar zoon Sven gewoon daar blijven. Dat komt op mij noga ongeloofwaardig over, aangezien het een reünie was van Henri en Eva er eigenlijk niemand kende. Ik kan me niet voorstellen dat je dan aanwezig blijft. Zeker als je met één auto bent en een stuk moet rijden. En vanaf dat moment merk ik dat het verhaal er voor mij niet echt geloofwaardiger op wordt, helaas. Eva duikt het bed in met een jonge jongen die net iets ouder is dan haar zoon Sven. Als ze dit uiteindelijk opbiecht aan Henri is ze ook nog redelijk verbaasd dat haar huwelijk ten einde is. Als ze verhuist naar haar eigen kleine flatje, wordt het verhaal er voor mijn gevoel helaas niet beter op. Eva zou nog bezig zijn met haar opleiding tot onderwijzeres, maar het enige wat we daarover lezen, is dat ze soms een scriptie moet schrijven en ze stage loopt, maar over haar stage of opleiding lezen we verder helemaal niks. Dat had het boek naar mijn gevoel wat meer diepgang gegeven. Echter het verhaal gaat in principe van het ene feestje naar het andere, met een hoop drank en drugsgebruik waarbij het er naar mijn gevoel vooral om gaat om zoveel mogelijk, zo jong mogelijke mannen op te pikken. Waarbij ik het wel erg toevallig vind, dat de jonge mannen allemaal ongeveer in de leeftijd van haar zoon Sven zijn, maar ze elkaar nooit blijken te kennen en haar zoon er ook geen problemen mee heeft dat zijn moeder zo losbandig is. Doordat het verhaal redelijk oppervlakkig is, zijn de personages ook niet heel diep uitgewerkt, maar dit is bij dit verhaal ook niet echt noodzakelijk. De humor blijft wel gedurende het hele verhaal aanwezig en hierdoor was het verhaal toch nog goed te lezen. Echter, dit was geen verhaal voor mij. Ik vind een feelgood waar net wat meer diepgang is, en waar ook wat serieuzere onderwerpen aan bod komen net wat interessanter om te lezen. Echter iemand die van stappen houdt zal zijn hart met dit boek waarschijnlijk op kunnen halen.