Vero las: Mi-ae Seo – Welterusten, mama

Ik moet zeggen dat ik eigenlijk nog nooit een Koreaanse thriller gelezen heb. Ik was hier altijd een beetje huiverig voor. Vooral vanwege de onuitspreekbare namen die dan voorkomen. Dit is bij ‘Welterusten, mama’ natuurlijk ook het geval. Maar doordat er niet heel veel personages mee spelen, en de namen toch heel verschillend zijn, kon ik ze heel goed uit elkaar houden. Het boek is opgedeeld in vier delen. En je ziet in ieder deel echt een verandering in het verhaal optreden. Dit gaat heel geleidelijk en toch stond ik er iedere keer weer perplex van. De thriller speelt echt een psychologisch spelletje met je tijdens het lezen. Er gebeuren steeds kleine dingen, maar hierdoor voel je dat er gelijkenissen zijn. En dit zorgt voor het schokeffect tijdens het lezen. En tijdens het lezen vroeg ik me wel af hoe een criminoloog, zoals Seonkyeong, bepaalde blinde vlekken kon hebben bij Hayeong, wat een leek wel op zou vallen, denk ik, maar waar zij heel makkelijk om heen keek. Ik kan vanwege spoilers niet zeggen welke dingen ik precies bedoel, maar ik denk, dat het je bij het lezen wel zal opvallen… De schrijfstijl is toegankelijk en er wordt nergens moeilijke taal gebruikt. Ook de psychologische taal wordt heel eenvoudig gehouden, wat ik echt wel een pluspunt vind. Mi-Ae Seo laat je met dit boek zien hoe een seriemoordenaar ontstaat en dat dit heel vaak komt door invloeden van buitenaf. De uitspraak ‘Iemand wordt niet slecht geboren, maar slecht gemaakt’. past perfect bij dit boek. Ik denk dat Mi-Ae Seo een van de Koreaanse auteurs is die ik zeer zeker in de gaten ga houden. En ik hoop dan ook dat meer van haar werk vertaalt gaat worden naar het Nederlands. Deze recensie is eerder verschenen op Koukleum.nl.