De eerlijke en donkere memoires van een grote schrijfster!

Elisabeth Jane Howard (1923 – 2014) deze grote Britse schrijfster kreeg hier pas de échte bekendheid met de vertaling van de serie rond de familie Cazelets. In achteraf bezien lees je chronologisch Howards levensverhaal, een aanrader is dat je de vijfdelig serie rond de Cazalets eerst leest. Het bijzondere aan dit autobiografisch boek is de herkenbaarheid van de karakters in deze serie, dat Howard haar inspiratie in haar intieme kring heeft gezocht, wordt zeker duidelijk na het lezen van Achteraf bezien. Deze memoires zijn niet enkel autobiografisch maar geven een inkijk achter het verhaal van de familie Cazalet.

*Elisabeth wordt geboren in een welgesteld gezin, de kleine Elisabeth wordt vooral opgevoed door kinderjuffen. Als kind is ze al vervuld door sprookjes en fantasie, toch hangt het verlangen om gezien worden als een schaduw over haar kinderjaren. Haar relatie met haar moeder verloopt stroef, moeder benadert Elisabeth zeer kritisch, haar vader lijkt dan weer vervult met een eerder warme toch verziekte liefde voor zijn dochter. Deze relatie met haar ouders, maken verdere beslissingen en verbindingen moeilijk te zetten voor de jeugdige en volwassen Elisabeth. Gezien worden, schuld en onzekerheid overheersen haar verdere leven en lees je doorheen deze memoires.

Het voorwoord zet onmiddellijk het verdere verloop van dit autobiografisch verhaal neer, Elisabeth is niet mild voor zichzelf en spaart niemand, de schrijfster legt doorheen het boek haar ziel bloot en legt zich meerdere malen op de rooster.

‘Ik heb dezelfde rampzalige situatie vaak diverse keren moeten herhalen voordat ik de boodschap begreep.’ Elisabeth Jane Howard (79 jaar)

Als lezer voel je met momenten begrip en teleurstelling, dit is de grote kracht en de eerlijkheid van deze grote schrijfster. Howard weet haar eenzaamheid, twijfel en onzekerheid doorheen het verhaal neer te zetten en weet door het creëren van de sfeer het plot strak overeind houden. Dat de pen van de auteur ervaren is merk je door het gebruik van lang zinnen en het aanspreken van de lezer.

Wat een bepaalde verwarring brengt is de hoeveelheid bekende personages – vrienden en familie – die Howard tot leven wekt, vooraan het boek is een deel ‘De spelers’ toch blijkt dit deel zeker niet compleet. Geen angst, de pen van Elisabeth heeft iets verslavend en wekt de nieuwsgierigheid op. Een nieuwsgierigheid naar het boeiende soms donkere leven van Elisabeth. Naarmate het verhaal vordert wordt de auteur zachter en milder en eindigt met haar eigen levensconclusie. Achteraf bezien is een eerlijk verhaal zonder enige levensbeslissing en relatie te verbloemen. Bij Howard is eerlijkheid troef.