Een parel die blijft schitteren!

Onlangs kreeg ik voor Antwerpen Leest de kans om schrijfster Diane Broeckhoven te interviewen. Haar uitspraak ‘Meneer Jules is eigenlijk de man van mijn leven’ bracht me bij dit kleinood, het verhaal telt 82 bladzijden. Klein in omvang, maar vergis je niet, deze novelle is groots in zeggingskracht. Geen moeilijke verzoekende woorden, maar doordrenkt met mooie metaforen. Wat blijft dit toch een prachtige novelle!

Op een ochtend vindt Alice haar man levenloos terug aan de ontbijttafel. Toch kan ze het nog niet opbrengen hem over te laten aan de buitenwereld. In de stilte van hun appartement houdt ze hem nog dicht bij zich. Terwijl de tijd lijkt stil te staan, dwalen haar gedachten af naar hun verleden en neemt ze, stap voor stap, afscheid. Eerst doorbreekt Alice de stilte die ze jaren met zich heeft meegedragen.

De roman raakt aan vele thema’s, maar het is vooral het onuitgesprokene dat Broeckhoven meesterlijk weet te verbeelden. Twee mensen, verbonden door alledaagse rituelen en gedeelde herinneringen, maar ook door een geheim dat als een pijnlijke voetstap hun levenspad tekent. Broeckhoven is niet alleen sterk met woorden, maar beheerst ook de stilte. De oorverdovende stilte die met Alice meeloopt, voel je als lezer in elke zin. Meesterlijk. Meneer Jules mag dan de man van Broeckhovens leven zijn, bij veel lezers verovert hij ongetwijfeld ook een plekje in het hart. Ik kan dan ook slechts een lezersoproep doen: lees deze parel.