Eigenzinnig en onvoorspelbaar!

De dochters van de berenjager is het eerste vertaalde boek van de Zweedse auteur, essayist en literatuurcriticus Anneli Jordahl. De schrijfster heeft reeds heel wat prijzen in ontvangst mogen nemen en ook dit boek is genomineerd voor de Zweedse literaire prijs, de Augustpris. De inspiratie voor het verhaal vond Jordahl bij de Finse klassieker De zeven broers van Aleksis Kivi (1834–1872), broers die zich afzonderden van de wereld en in de natuur leefden. De schrijfster vroeg zich af hoe zeven vrouwen zich zouden redden in het bos, één met de natuur.

De titel dekt zeker de inhoud: de zeven dochters van de beruchte berenjager leven alleen. Hun vader was voor hen heldhaftig en kwam om het leven door een beer. Moeder Louhi stierf thuis en liet een verwaarloosd huis achter. In het dorp gaat het verhaal dat de zeven dochters streven naar vrijheid. Ze jagen, zwemmen, worstelen en drinken. Wanneer een vrouw besluit hun geschiedenis neer te schrijven voor het jaarboek van de plaatselijke geschiedkundige vereniging, probeert ze te begrijpen waarom deze zeven zussen zich hebben afgekeerd van de moderne wereld. Zal ze een juist beeld krijgen van deze zeven verwilderde meisjes? En is vrijheid te vinden in de natuur, die geeft maar ook genadeloos kan nemen?

In het begin is het even wennen aan de zeven personages die kort worden voorgesteld, waarna de meisjes zelf aan het woord komen. Als lezer raak je even in de war: wie is nu weer wie? Maar wie doorleest, krijgt een verhaal met sterk uitgewerkte personages, elk met een eigen karakter. Vooral de enorme ontwikkeling binnen de banden van de meisjes is belangrijk, een ontwikkeling op proef gesteld door de grillen van moeder natuur. Een sprookje vraagt om een vertelling, en die pen vind je terug. De journaliste komt hier en daar aan het woord, en geeft een blik in de toekomst. Ook dieren krijgen een stem, zij dragen ook hun eigen gevoel naar de zussen toe. Een bijzondere blik gericht op de mens. Veel stemmen, veel personages, toch blijft vooral de donkerte van het sprookje overeind. Als je houdt van een donker verhaal met de Finse bossen op de achtergrond, zit je zeker goed met deze zussen.

Ik heb een zwak voor verhalen die afwijken van het gebruikelijke stramien, en dit boek bewandelt zonder twijfel zijn eigen weg. De sfeer, vertelwijze, maar ook het einde zijn eigenzinnig en onvoorspelbaar.