Literatuur pur sang!

De bestseller Waak over haar van Jean-Baptiste Andrea werd bekroond met zowel de Prix Goncourt als de Grand Prix des Lectrices de ELLE en ging inmiddels meer dan 700.000 keer over de toonbank. Na het lezen kan ik volmondig beamen, deze erkenning is meer dan terecht. De zorgvuldige karakterontwikkeling, de vloeiende schrijfstijl, de doordachte opbouw en de rijke beschrijvingen, gecombineerd met het gevoel een donker sprookje te lezen, maken van deze roman een prijswaardige hype.

Italië, 1986. In een klooster ligt beeldhouwer Mimo Vitaliani op sterven. Hij blikt terug op zijn levensweg, die hem van diepe armoede naar erkenning als kunstenaar bracht. Zijn herinneringen cirkelen vooral rond zijn band met Viola, de dochter van een machtige aristocratische familie.

Waak over haar is niet enkel een verhaal over een intense vriendschap of liefde. Het decor strekt zich uit over tientallen jaren van maatschappelijke onrust en fascistisch bewind.
Toch is het vooral de literaire schrijfstijl die mij van mijn sokken heeft geblazen. Woorden en zinnen ademen literatuur pur sang. Andrea weet kleuren en geuren zo tastbaar te beschrijven dat je zintuigen voortdurend worden geprikkeld. Af en toe vraagt een lange zin om herlezing, maar dat voelt nooit als een straf, integendeel, het versterkt het leesplezier voor wie houdt van diepgang. Het verhaal is bij momenten hard en rauw, maar wordt regelmatig verzacht door een snuifje sarcasme/humor. Het sarcasme komt vooral tot uiting in de beeldende vertelstem van hoofdpersonage Mimo:

‘Campana zag het mes dat uit zijn schouders stak, de revers van zijn jasje besmeurd met bloed, met die lekkere Franse roquefort die de Orsini’s speciaal lieten komen en met een snipper van iets wat op pecorino leek.’

Bijzonder zijn ook de ontwikkelingen van de hoofdpersonages, die je als lezer eerst begrijpt, om later afschuw te voelen. De afwisseling van je lezersemotie maakt het verhaal des te interessanter.
Ook het perspectief is het stokpaardje in Waak over haar. Het verhaal wordt verteld door Mimo, aangevuld met korte fragmenten over het mysterieuze kunstwerk van de man. Die passages vragen soms even schakelen, maar eenmaal in het leesritme blijken ook deze fragmenten verrassend. Met op het einde een blinkende kers op de taart.

Dit is een verhaal dat zich uitstekend leent voor een verfilming, al vrees ik dat daarbij onvermijdelijk de kracht van taal verloren zou gaan.