Zo waardevol!

Het debuut Als de dieren van Lieselot Mariën prijkt op de shortlist van de Boon Literatuurprijs 2026 en stond al geruime tijd op mijn lezersradar. De strakke cover, met binnenin een tekening van een inktvis, titel en achterflap, wekte meteen mijn nieuwsgierigheid.

Het verhaal volgt een naamloze moeder die na de bevalling niet terecht komt op een roze wolk. Integendeel er sluipen eenzaamheid en wanhoop in haar kraamtijd. Ze probeert wat aan te moederen, maar verliest zich in haar eigen verwachtingen. Want waar blijft die automatische verbinding… jij en ik?

Lieselot Mariën brengt postnatale depressie open en eerlijk onder de aandacht. Zo waardevol! Het verhaal is fictief, maar berust onmiskenbaar op eigen ervaring van de schrijfster. De donkere dagen worden op knappe wijze verweven met de mythe van de godin Inanna, die afdaalt naar de onderwereld. Tevens dekt de titel de lading, want het dierenrijk benadrukt hier dat moederschap niet vanzelfsprekend het moeder gen aanwakkert. De mythe, het dierenrijk, kunst, poëzie maken dit verhaal zeer origineel en zetten alle emoties kracht bij.

Deze rauwe, eerlijke emoties vinden hun weg doorheen de poëtische taal en maken van de gefragmenteerde opbouw een intens geheel. De poëzie zit overal, in de woorden, maar ook in het ritme. Een ritme dat bepaalt wordt door de lay-out, en je meeneemt in de gedachtegang van het personage. Buiten ritme, geeft de lay-out ook ademruimte, en die ga je als lezer met momenten nodig hebben.

Als lezer kan je de woordenketting van de schrijfster enkel maar omarmen, toejuichen en verlangen naar meer, veel meer. Met momenten herlas ik de woordenstroom, waar zeker herkenbaarheid doorschemert. Ergens las ik dat Lieselot Mariën (bron: Bruzz) er lang over heeft gedaan om ‘te durven’ schrijven. Ik roep: blijf schrijven! Schrijf!